801 Shōnen

บทที่ 11 รสสวาทกลางทุ่งรวงทอง เริงระบำใต้ร่มไม้ริมคันนา ในวันฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเย็นสบาย สือหลันรู้สึกเบื่อหน่ายหลังจากอุดอู้อยู่แต่ในบ้านมานาน จึงตัดสินใจไปเดินตลาดในตัวอำเภอที่ใกล้ที่สุด เนื่องจากครอบครัวไม่มีทั้งม้าและวัว พวกเขาจึงต้องเดินเท้าแทน ขากลับขณะที่หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งคู่จึงแวะนั่งพักเหนื่อยใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างทุ่งนา ในระยะไกลออกไป ชาวบ้านกำลังง่วนอยู่กับการเก็บเกี่ยวข้าว สือหลันเอนกายพิงบ่าของเว่ยซิ่งหลินพลางแทะน่องไก่ที่ซื้อมาจากตลาดอย่างเอร็ดอร่อย ขณะที่สือหลันกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร เว่ยซิ่งหลินก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน "เสี่ยวหลัน จูบข้าหน่อยสิ!" "หืม?" "ข้าอยากให้ท่านจูบข้า" สือหลันเช็ดมือพลางโอบรอบคอเว่ยซิ่งหลิน เขาแหงนหน้าขึ้น ปรือตาลงครึ่งหนึ่งเตรียมจะจูบที่แก้มของอีกฝ่าย แต่ทันใดนั้นเว่ยซิ่งหลินกลับก้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากเขาไว้แน่น สอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาดูดดึงภายในโพรงปาก สือหลันตวัดลิ้นพัวพันตอบโต้อย่างโหยหา พลางกลืนกินน้ำหวานของกันและกันอย่างตะกรุมตะกราม รสจูบทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ เว่ยซิ่งหลินโอบเ...

บทที่ 10 รสสวาททางเบื้องหลัง ร่างกายที่บอบช้ำจากสองพี่น้อง เมื่อเว่ยฉีกลับเข้ามาในห้องกลางดึก เขาเห็นสือหลันนอนเปลือยกายพาดอยู่บนเตียง ร่างกายที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำมาชำระกายดูเป็นสีชมพูระเรื่อและเปล่งปลั่ง ช่างดูเย้ายวนใจยิ่งนัก! เมื่อเห็นว่าเว่ยซิ่งหลินไม่ได้อยู่ในห้อง เว่ยฉีจึงปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วนอนลงข้างๆ เขาใช้มือทั้งสองข้างลูบไล้บั้นท้ายกลมมนที่ยืดหยุ่น เขาออกแรงบีบเค้นสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและนุ่มมือ สัมผัสนั้นช่างวิเศษสุดจะบรรยาย! เหนือร่องรักอวบอิ่มที่มองเห็นรำไรที่หว่างขา คือช่องทางรักเบื้องหลังของสือหลัน เว่ยฉีลอบกลืนน้ำลาย เพื่อให้มองเห็นได้ชัดขึ้น เขาจึงใช้มือทั้งสองแยกบั้นท้ายของสือหลันออก ในที่สุดช่องทางหลังอันงดงามก็ปรากฏแก่สายตา รอยจีบเป็นวงแผ่ออกมาจากจุดศูนย์กลางและมีสีชมพูอ่อน เขาใช้นิ้วแตะมันแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความอ่อนไหวอย่างยิ่ง ช่องทางนั้นขดตัวเกร็งกระตุกทันที "ท่านมาต่อจากพี่รองเลยนะ ขนาดข้าเมาจนหลับไปพวกท่านยังไม่ยอมให้ข้าพักเลย" สือหลันพึมพำบ่นเบาๆ "แล้วซิ่งหลินล่ะ?" "ข้าไม่รู้" สือหลันเอ่ยพลางแอ่นบั้นท้ายจ่อหน้าเว่ยฉี ปลุกเร้าตั...

บทที่ 9 ความมึนเมาและการรุกราน ปล่อยอารมณ์ให้เตลิดไปกับห้วงแห่งกามารมณ์ วันเวลาล่วงเลยผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ก็เข้าสู่ช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ เว่ยฉีขุดไหเหล้าที่ฝังไว้ใต้ต้นไม้ในลานบ้านออกมา ทั้งสามคนนั่งล้อมวงดื่มด่ำและพูดคุยกันอย่างสำราญใจ สือหลันนั้นไม่ใช่คนคอแข็ง เพียงแค่จิบไปได้สองสามคำ เขาก็เริ่มประคองสติไม่อยู่และผล็อยหลับไปบนเตียงคัง ขณะนั้นเอง วัวของท่านตาเว่ยในหมู่บ้านเกิดหายไป เว่ยฉีจึงต้องออกไปช่วยตามหา ทิ้งให้เว่ยซิ่งหลินอยู่โยนเฝ้าสือหลันเพียงลำพังที่บ้าน เว่ยซิ่งหลินจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของสือหลันด้วยใจที่เตลิด เขาเอื้อมมือไปบีบยอดอกอวบหยุ่นอย่างย่ามใจ สือหลันยังคงนอนนิ่ง มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาด้วยความเมามาย ใบหน้าของเขาแดงซ่าน ริมฝีปากสีสดเผยอออกเล็กน้อย เว่ยซิ่งหลินเปลื้องผ้าออกขณะก้าวเข้าไปหา เขาแทบรอไม่ไหวที่จะโถมกายทับร่างที่นอนอยู่บนเตียง แล้วค่อยๆ เลิกชายเสื้อของสือหลันขึ้น ยอดอกสีชมพูคู่สวยปรากฏแก่สายตาทันที มันช่างงดงามเหลือเกิน! ยอดอกนั้นสั่นระริกอยู่บนทรวงอก และเริ่มแข็งชันขึ้นช้าๆ จากฤทธิ์ของสุรา เว่ยซิ่งหลินลูบไล้ยอดอกของสือหลันด้วยมือทั้งสองข้าง มันช่...

บทที่ 8 จากความรัญจวนจนสิ้นสติ สู่การเดินทางล่ากระต่ายป่าบนขุนเขา การที่สือหลันติดพันเว่ยฉีอยู่ตลอดเวลาทำให้เว่ยซิ่งหลินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เช้าตรู่วันหนึ่งในขณะที่สือหลันยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของเว่ยฉี เว่ยซิ่งหลินจึงสะกิดแขนแล้วดึงเขาออกมา "เสี่ยวหลัน ตื่นเถอะ วันนี้ข้าจะพาไปเที่ยวเล่นข้างนอก ดีไหม?" สือหลันตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินว่าจะได้ออกไปข้างนอก "ไปสิ ไปสิ! จะไปที่ไหนหรือ?" "บนเขาไง ข้าจะไปจับกระต่ายป่ามาให้ท่านตัวหนึ่ง ดีไหม?" "ดีเลย!" สือหลันรีบลุกขึ้นแต่งตัวทันที ส่วนเว่ยฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยันตัวขึ้นมาจากเตียงพลางขยี้ตาแล้วเอ่ยว่า "อย่าพาเสี่ยวหลันกลับมาดึกนักล่ะ" "รับทราบ" เว่ยซิ่งหลินพาสือหลันพร้อมเตรียมเสบียงเล็กน้อยมุ่งหน้าขึ้นเขา สือหลันตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งที่พบเห็นบนภูเขาอย่างมาก ในฐานะนายน้อยตระกูลสือ สถานที่ที่เขาไปบ่อยมักจะเป็นเหลาอาหารหรือโรงน้ำชาในเมืองหลวง หลังจากนั้นก็ต้องหลบหนีมากับสองพี่น้องด้วยความหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา น้อยนักที่จะมีช่วงเวลาผ่อนคลายเช่นนี้ เว่ยซิ่งหลินเดินนำหน้าพร้อมคัน...

บทที่ 7 ปรนเปรอด้วยฝ่าเท้า สามเราเริงสวาท และรสสัมผัสจากสองแก่นกาย นับตั้งแต่คนทั้งสามมีสัมพันธ์ลึกซึ้งร่วมกัน สองพี่น้องก็ไม่ยอมกลับไปนอนห้องของตัวเองอีกเลย แต่กลับมานอนเบียดเสียดกันบนเตียงคังในห้องของสือหลันแทน ในตอนกลางคืนพวกเขามักจะแย่งกันโอบกอดสือหลันนอน จนบางครั้งก็ทำให้เขาตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยๆ หลังจากออกไปรับลมเย็นที่หน้าประตูอยู่พักหนึ่ง สือหลันก็ตัดสินใจเดินกลับเข้ามาเพื่อจะบอกให้ทั้งสองคนกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองเสียที แต่เมื่อเขาผลักประตูเข้าไป ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเว่ยฉีและเว่ยซิ่งหลินนอนเปลือยกายตะแคงข้างอยู่บนเตียง คนหนึ่งอยู่ฝั่งหัวเตียง อีกคนอยู่ฝั่งปลายเตียง แก่นกายของทั้งคู่ต่างแข็งชูชันและขยับทักทายเขาอยู่ สือหลันปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบแล้วเดินตรงไปที่เตียง เว่ยซิ่งหลินยันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับอ้าแขนต้อนรับ "เสี่ยวหลัน พวกเราคอยท่านอยู่นานแล้วนะ!" สือหลันนั่งลงตรงกลางระหว่างคนทั้งสองแล้วเอ่ยว่า "คืนนี้พวกท่านกลับไปนอนห้องตัวเองเถอะ ข้าอยากนอนคนเดียว" "นอนคนเดียว? ท่านแน่ใจหรือว่าจะหลับลง?" เว่ยฉีประทับจูบลงบนหน้าผากของสือหลันพลางเอื้อมมือ...