กลายเป็นภรรยาร่วมของสองพี่น้องพรานป่า บทที่ 8

บทที่ 8 จากความรัญจวนจนสิ้นสติ สู่การเดินทางล่ากระต่ายป่าบนขุนเขา

การที่สือหลันติดพันเว่ยฉีอยู่ตลอดเวลาทำให้เว่ยซิ่งหลินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เช้าตรู่วันหนึ่งในขณะที่สือหลันยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของเว่ยฉี เว่ยซิ่งหลินจึงสะกิดแขนแล้วดึงเขาออกมา

"เสี่ยวหลัน ตื่นเถอะ วันนี้ข้าจะพาไปเที่ยวเล่นข้างนอก ดีไหม?"

สือหลันตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินว่าจะได้ออกไปข้างนอก "ไปสิ ไปสิ! จะไปที่ไหนหรือ?"

"บนเขาไง ข้าจะไปจับกระต่ายป่ามาให้ท่านตัวหนึ่ง ดีไหม?"

"ดีเลย!"

สือหลันรีบลุกขึ้นแต่งตัวทันที ส่วนเว่ยฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยันตัวขึ้นมาจากเตียงพลางขยี้ตาแล้วเอ่ยว่า "อย่าพาเสี่ยวหลันกลับมาดึกนักล่ะ"

"รับทราบ"

เว่ยซิ่งหลินพาสือหลันพร้อมเตรียมเสบียงเล็กน้อยมุ่งหน้าขึ้นเขา สือหลันตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งที่พบเห็นบนภูเขาอย่างมาก ในฐานะนายน้อยตระกูลสือ สถานที่ที่เขาไปบ่อยมักจะเป็นเหลาอาหารหรือโรงน้ำชาในเมืองหลวง หลังจากนั้นก็ต้องหลบหนีมากับสองพี่น้องด้วยความหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา น้อยนักที่จะมีช่วงเวลาผ่อนคลายเช่นนี้

เว่ยซิ่งหลินเดินนำหน้าพร้อมคันธนูและลูกศรสะพายบ่า โดยมีสือหลันเดินตามหลังมาติดๆ หลังจากเดินมาได้สักพัก พวกเขาก็หยุดลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

เว่ยซิ่งหลินดึงกรงที่ซ่อนไว้หลังต้นไม้ออกมา ภายในนั้นมีกระต่ายป่าตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือสองตัว ขนปุยดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"พี่รอง มีกระต่ายจริงๆ ด้วย"

สือหลันก้าวเข้าไปหา เว่ยซิ่งหลินจึงจับกระต่ายตัวหนึ่งมาวางบนมือเขา "ระวังหน่อย อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้ล่ะ มันยังเป็นแค่ลูกกระต่ายตัวเล็กๆ อยู่เลย" สือหลันพยักหน้าพลางใช้นิ้วลูบขนอ่อนนุ่มของมันด้วยความเอ็นดู

"เอาล่ะ เดินต่อกันเถอะ"

เว่ยซิ่งหลินนำทางสือหลันเดินต่อไป จนกระทั่งเที่ยงวัน ทั้งสองก็หยุดพักผ่อนริมลำธารเล็กๆ เว่ยซิ่งหลินถอดรองเท้าลงไปจับปลาในน้ำ ส่วนสือหลันนั่งพักบนฝั่งและกินเสบียงเพื่อฟื้นกำลัง

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบริเวณใกล้ๆ สือหลันหันไปมองเห็นลูกชายของผู้ใหญ่บ้านเดินตรงเข้ามา

"เฮ้ นี่ไม่ใช่เมียของพี่ใหญ่ตระกูลเว่ยหรอกหรือ? ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวที่นี่ล่ะ?"

เนื่องจากเว่ยซิ่งหลินอยู่บริเวณพุ่มไม้ริมน้ำ ลูกชายผู้ใหญ่บ้านจึงมองไม่เห็นเขา สือหลันหันไปมองแล้วยิ้มตอบอย่างสุภาพ "ท่านก็ขึ้นเขามาเหมือนกันหรือ"

"ใช่ ข้าขึ้นมาเก็บสมุนไพรน่ะ"

เว่ยจิน (ลูกชายผู้ใหญ่บ้าน) สะพายตะกร้าไม้ไผ่เดินตรงมาหาขือหลัน เขาวางตะกร้าลงแล้วล้างมือในลำธาร "ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะ เมื่อกี้ข้าเกือบจำไม่ได้แน่ะ"

สือหลันสวมชุดบุรุษไม่ได้ปลอมตัวเป็นสตรี เขาไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเจอคนในหมู่บ้านเว่ยบนนี้ "แต่งแบบนี้เดินทางสะดวกกว่าน่ะ" สือหลันหาข้ออ้าง

"ก็จริง... เพราะความงามระดับเจ้า ไม่ว่าชายคนไหนก็คงอดใจไม่ไหวที่จะมองซ้ำเป็นครั้งที่สอง" เว่ยจินจ้องมองสือหลันด้วยสายตาหยาบโลน สือหลันรีบเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว

ทันใดนั้น เว่ยจินก็ก้าวเข้ามาคว้ามืดเขา "แม่นาง เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน ช่างน่าเสียดายที่ต้องไปตามเจ้าพวกหัวทึ่มตระกูลเว่ย มาตามข้าดีกว่าไหม? ข้าจะให้พ่อหางานดีๆ ให้พวกมันทำ เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

สือหลันตกใจและพยายามสะบัดมือออก แต่เว่ยจินกลับถือโอกาสโถมตัวเข้าใส่หมายจะกดสือหลันลงกับพื้น ในนาทีนั้นเอง เว่ยซิ่งหลินพุ่งออกมาจากริมน้ำ คว้าคอเสื้อเว่ยจินแล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง

"เว่ยจิน! เจ้ากำลังทำอะไร!"

"เว่ยซิ่งหลิน?! แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แก..." เว่ยจินมองสือหลันสลับกับเว่ยซิ่งหลิน แล้วชี้หน้าทั้งคู่ "อ๋อ ที่แท้พี่สามีกับน้องสะใภ้ก็มาแอบลักลอบเล่นชู้กันบนนี้นี่เอง เว่ยซิ่งหลิน พี่ชายแกเขารู้เรื่องที่แกทำแบบนี้หรือเปล่า!"

"แกพูดว่าอะไรนะ?!"

คำพูดของเว่ยจินทำให้เว่ยซิ่งหลินโกรธจัด เขาคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วซัดหมัดเข้าที่หน้าทันที มุมปากของเว่ยจินเขียวช้ำและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"พี่รอง พอเถอะ!"

สือหลันรีบก้าวเข้าไปดึงมือเว่ยซิ่งหลินไว้ แม้เขาจะรู้สึกว่าเว่ยจินสมควรโดนต่อยเพียงใด แต่ในตอนนี้การหลีกเลี่ยงปัญหาน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด เว่ยจินพยุงตัวขึ้นจากพื้นพลางลูบหน้า "เว่ยซิ่งหลิน แกคอยดูเถอะ! ข้าจะไปบอกพ่อให้จัดการกับแก!"

"โตจนป่านนี้แล้วยังจะไปฟ้องพ่ออีกหรือ? ดูสภาพแกสิ!"

เมื่อรู้ว่าสู้เว่ยซิ่งหลินไม่ได้ เว่ยจินจึงรีบคว้าตะกร้าไม้ไผ่แล้ววิ่งหนีไป สือหลันจับมือเว่ยซิ่งหลินพลางเอ่ยอย่างกังวล "เราจะทำอย่างไรดี ผู้ใหญ่บ้านคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปแน่"

"ไม่ต้องกลัวหรอก เขาเป็นฝ่ายผิดชัดเจน เราจะกลัวไปทำไม"

เว่ยซิ่งหลินลูบผมสือหลันอย่างปลอบโยนแล้วกลับไปจับปลาต่อ พวกเขากลับถึงบ้านในช่วงที่พระอาทิตย์กำลังตกดินพอดี

เมื่อถึงบ้าน พวกเขาไม่พบเว่ยฉี เว่ยซิ่งหลินจึงไปสอบถามจนรู้ว่าเว่ยฉีถูกผู้ใหญ่บ้านเรียกตัวไป

"จะทำอย่างไรดี ผู้ใหญ่บ้านต้องเรียกพี่ใหญ่ไปเรื่องที่ท่านไปตีลูกเขาแน่ๆ"

"อย่ากังวลเลย พี่ใหญ่จัดการได้" เว่ยซิ่งหลินตอบขณะกำลังนั่งกินข้าว

"ข้าว่าข้าควรจะไปดูหน่อย" สือหลันลุกขึ้นหมายจะออกไป แต่เว่ยซิ่งหลินดึงตัวให้นั่งลงตามเดิม "ถ้าท่านไปจะยิ่งทำให้พี่ใหญ่ลำบาก เชื่อข้าเถอะ มันไม่เป็นไรหรอก ข้าต่อยเว่ยจินมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว คนเขารู้กันทั้งหมู่บ้าน"

สือหลันรู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีที่ดูไม่ยี่หระของเว่ยซิ่งหลิน...

สือหลันลุกขึ้นหมายจะออกไปดู แต่เว่ยซิ่งหลินกลับรั้งตัวเขาให้นั่งลงตามเดิม "ถ้าท่านไปจะยิ่งทำให้พี่ใหญ่ลำบากเสียเปล่า เชื่อข้าเถอะ มันไม่เป็นไรหรอก ข้าต่อยไอ้เว่ยจินมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว คนเขารู้กันทั้งหมู่บ้านนั่นแหละ" เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่ทุกข์ร้อนของเว่ยซิ่งหลิน สือหลันจึงรู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย

ค่ำคืนนั้น หลังจากอาบน้ำเสร็จ เว่ยซิ่งหลินที่ยังคงเปลือยกายล่อนจ้อนก็เดินตรงเข้ามาหาสือหลัน ขณะนั้นสือหลันกำลังนั่งแยกผ้าที่จะซักอยู่บนเตียงคัง เว่ยซิ่งหลินเดินเข้ามาหาพร้อมกับแก่นกายที่ผงาดง้ำ "เสี่ยวหลัน มันปวดไปหมดเลย... สัมผัสมันหน่อยสิ"

สือหลันมองเขาอย่างอ่อนใจ แต่ก็ยอมใช้มือทั้งสองข้างกุมแก่นกายนั้นไว้แล้วเริ่มรูดรั้ง "พี่ใหญ่ยังไม่กลับมาเลย ข้าอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ"

"เว่ยจินมันเป็นพวกจองหองและชอบทำเรื่องวุ่นวาย พี่ใหญ่คงต้องคุยยาว อีกชั่วโมงหรือสองชั่วโมงถึงจะกลับ" เว่ยซิ่งหลินเอ่ยพลางเชยคางสือหลันขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนียนละเอียดอย่างหลงใหล "เสี่ยวหลัน... จูบตรงนี้หน่อย"

สือหลันก้มศีรษะลง มือซ้ายรูดรั้งแก่นกายขนาดใหญ่ มือขวากุมประคองลูกยามทั้งสองจากด้านล่าง เขาอ้าปากอมส่วนหัวหยักเข้าไปแล้วเริ่มดูดดึงอย่างต่อเนื่อง ทั้งมือและปากทำงานประสานกันอย่างรู้ใจ

ครู่หนึ่งเขาก็ถอนปากออกแล้วใช้เรียวลิ้นตวัดหยอกล้อ มือซ้ายเร่งจังหวะรูดรั้งแก่นกายใหญ่โตขึ้นลง จนมีน้ำใสๆ ปริ่มออกมาจากส่วนยอด สือหลันตวัดลิ้นเลียชิมน้ำหวานนั้นก่อนจะขบกัดส่วนหัวเบาๆ ด้วยฟัน มือก็ยังคงนวดคลึงอัณฑะอย่างไม่ลดละ การปรนนิบัติทั้งนวดทั้งดูดดึงเช่นนี้ทำให้แก่นกายของเว่ยซิ่งหลินยิ่งขยายขนาดจนหนาขึ้นกว่าเดิม

"เสี่ยวหลัน... อึก... สบายเหลือเกิน... อ๊า..."

เว่ยซิ่งหลินครางด้วยความสุขสมพลางแอ่นสะโพกขึ้น ราวกับต้องการให้แก่นกายใหญ่ยักษ์นั้นรุกล้ำเข้าไปให้ถึงลำคอของสือหลัน "อื้ม... สบายจัง... ดีมาก..."

สือหลันใช้เรียวลิ้นหยอกล้ออย่างชำนาญ ส่งผลให้เว่ยซิ่งหลินส่งเสียงครางแผ่วออกมาไม่ขาดสาย ในขณะที่เขากำลังดูดกลืนแก่นกายนั้น สือหลันก็เหลือบตาขึ้นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใคร่ของเว่ยซิ่งหลินไปด้วย

"พี่รอง... ของท่านทั้งหนาทั้งยาวเหลือเกิน..." สือหลันถอนปากออกมาแล้วใช้มือนวดคลึงทั้งลำและลูกยาม "พี่รอง... ท่านรู้สึกดีไหม?"

"เสี่ยวหลัน... รีบดูดเร็วเข้า... มันรู้สึกดีมาก... เร็วอีก..." ในขณะที่เว่ยซิ่งหลินกำลังเคลิบเคลิ้ม สือหลันกลับหยุดนิ่งไปเสียเฉยๆ

เว่ยซิ่งหลินรีบใช้มือทั้งสองข้างกดศีรษะสือหลันลงไปทันที เขาแอ่นสะโพกขึ้น บดเบียดแก่นกายที่ขยายตัวเต็มที่เข้ากับริมฝีปากนุ่ม สือหลันรู้ดีว่าอีกฝ่ายใกล้จะปลดปล่อยแล้ว เขาจึงใช้ปลายลิ้นเลียวนรอบส่วนหัวและรอยหยัก ก่อนจะอ้าปากเล็กๆ งับกลืนเข้าไปจนสุดโคน

ศีรษะของสือหลันขยับขึ้นลง ดูดดึงแก่นกายใหญ่อย่างหิวกระหายจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบไปทั่วห้อง จังหวะที่กระแทกกระทั้นเข้าออกในปากทำเอาสือหลันเมื่อยล้าและชาไปทั้งกระพุ้งแก้ม บางครั้งเขาก็ถอนส่วนหัวออกมาแล้วใช้มือเล็กๆ กำไว้แน่นพลางถูไถแก่นกายร้อนผ่าวเข้ากับใบหน้าของตนเอง

"อ๊า... ดีเหลือเกิน... สบายที่สุด... เสี่ยวหลัน ท่านช่างรู้จักวิธีปรนนิบัตินัก... ข้าเสียวจนชาไปหมดแล้ว... หยุดถูได้แล้ว... ข้าจะออกแล้ว..."

ขาทั้งสองข้างของเว่ยซิ่งหลินสั่นระริกด้วยความสุขสม มือของเขาขยุ้มผมของสือหลันไว้แน่นพลางกระแทกแก่นกายเข้าปากสือหลันรัวเร็ว สือหลันเองก็เร่งจังหวะมือขึ้นลงตามไป ปากก็ดูดดึงส่วนยอดและรูตรงปลายอย่างรุนแรง

"จะออกแล้ว... ดีเหลือเกิน...!"

เว่ยซิ่งหลินกระตุกสะโพกอีกไม่กี่ครั้ง ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักขุ่นข้นพุ่งเข้าสู่ปากของสือหลันอย่างรุนแรง

เว่ยซิ่งหลินกระตุกสะโพกอีกไม่กี่ครั้ง ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักขุ่นข้นพุ่งเข้าสู่ปากของสือหลันอย่างรุนแรง

น้ำรักอุ่นร้อนไหลทะลักล้นออกมาจากมุมปากของสือหลัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะฝืนกลืนมันลงไป จากนั้นจึงหยิบผ้าเช็ดตัวจากบนหมอนมาซับคราบที่ริมฝีปาก

"พี่รอง... ท่านรู้สึกดีไหม?" เขาเอ่ยถามเสียงหวานพลางใช้มือนวดเฟ้นไปตามเรียวขาของเว่ยซิ่งหลินอย่างออดอ้อน

"ดี... สบายตัวเหลือเกิน..."

สือหลันใช้มือกุมแก่นกายใหญ่โตของเว่ยซิ่งหลินไว้แล้วยิ้มร่า "พี่รอง ท่านช่างยอดเยี่ยมนัก... ขนาดปลดปล่อยออกมาแล้ว ของท่านยังไม่ยอมอ่อนตัวลงเลยสักนิด!" มือบางเริ่มลูบไล้และรูดรั้งแก่นกายมหึมานั้นอีกครั้งอย่างไม่ลดละ

"ถ้าอย่างนั้น ทำไมท่านไม่เป็นฝ่ายรุกบ้างล่ะ ลองขึ้นมานั่งบนตัวข้าดูสิ... ข้าจะปรนเปรอท่านให้ลืมไม่ลงเลย" เว่ยซิ่งหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยังค้างคา

มือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปทั่วร่างของสือหลัน ปลายนิ้วบดขยี้และดึงรั้งยอดอกของเขาอย่างย่ามใจ "พี่รอง ข้าเสียว... ท่านช่างร้ายกาจนัด..."

อันที่จริง ตั้งแต่ตอนที่เขาใช้ปากปรนนิบัติให้พี่รองเมื่อครู่ ช่องทางรักของสือหลันก็เริ่มเปียกชื้นและคันยุบยิบด้วยแรงตัณหาที่แผดเผาอยู่ภายใน ยิ่งเมื่อยอดอกถูกรบเร้า ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีคูณจนเขารู้สึกเหมือนมีแมลงนับพันตัวไต่ยั้วเยี้ยอยู่กลางกายจนทนไม่ไหว

สือหลันโอบกอดรอบเอวของเว่ยซิ่งหลินพลางกระซิบเสียงพร่า "พี่รอง... ข้าคันไปหมดแล้ว... อื้ม... ข้าอยากให้ท่านสอดใส่แก่นกายใหญ่ๆ เข้ามาในตัวข้าใจจะขาดแล้ว... อ๊า..."

พูดจบสือหลันก็ยันตัวขึ้น แยกเรียวขาขาวโพลนออกแล้วขึ้นไปนั่งทับบนหน้าท้องแกร่ง เขาใช้มือขวาจับแก่นกายหนาตั้งขึ้น เล็งส่วนหัวหยักไปที่ร่องรักที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำหวาน

เขาขบฟันแน่น หลับตาลง แล้วกดสะโพกลงไปอย่างแรง

"สวบ!" แก่นกายใหญ่ยักษ์ถูกรูรักของสือหลันกลืนกินเข้าไปจนสุดโคนในคราวเดียว

"อ๊ะ... เต็ม... แน่นไปหมดเลย... พี่รอง ของท่านมันสุดยอดมาก... อื้ม... รูของข้าถูกเติมเต็มจนมิดเลย..."

เมื่อแก่นกายร้อนผ่าวจมลึกเข้าไปในช่องทางนุ่มนวล ร่างทั้งร่างของสือหลันก็สั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมอย่างรวดเร็ว เขาบิดส่ายเอวบางอย่างโลภโมโทสัน ใบหน้าแดงซ่านหอบหายใจถี่กระชั้น

บั้นท้ายกลมกลึงสีน้ำผึ้งขาวผ่องขยับขึ้นลงอย่างบ้าคลั่งเพื่อรองรับแก่นกายใหญ่ รูรักที่อ่อนนุ่มเบียดรัดแท่งเนื้อแข็งขึงจนโป่งนูน ทุกครั้งที่สือหลันยกสะโพกขึ้น น้ำหวานจากการร่วมรักจะไหลหยดลงมาตามแก่นกายจนเปียกชุ่มไปถึงเส้นขนตรงโคนลับของเว่ยซิ่งหลิน

นาทีนั้น เว่ยซิ่งหลินลุกขึ้นยืนโดยที่ยังอุ้มสือหลันค้างไว้อย่างนั้น เขาพาอีกฝ่ายไปยังมุมห้องแล้วกระแทกสะโพกสวนกลับไปอย่างแรงจนส่วนหัวมนกระแทกเข้ากับจุดกระสันภายในอย่างจัง ทำเอาสือหลันครางลั่น

มือซ้ายของเขาโอบรัดเอวสือหลันไว้แน่น ส่วนมือขวาช้อนพยุงขาซ้ายของอีกฝ่ายขึ้นมา ก่อนจะเริ่มโหมสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างหนักหน่วงและบ้าคลั่ง

"พี่รอง... ท่านี้... มันรู้สึกดีเหลือเกิน..."

แม้ขาขวาของสือหลันจะยังแตะพื้นอยู่ แต่การที่เว่ยซิ่งหลินยกขาซ้ายของเขาขึ้นสูง ทำให้กล้ามเนื้อผนังช่องคลอดบีบรัดตัวแน่นขึ้นกว่าปกติ ช่องทางรักที่เคยนุ่มนวลกลับบีบแน่นจนแก่นกายหนาแข็งเข้าไปได้ยากขึ้น แต่นั่นกลับทำให้สือหลันรู้สึกถึงความอิ่มเอมอย่างที่สุด ผนังด้านในถูกเติมเต็มและเสียดสีจนเขาสั่นไปทั้งตัว

จังหวะการกระแทกและจังหวะการบิดส่ายสะโพกเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงครางที่ดังระงมไปทั่วห้อง

"พี่รอง... อ๊า... รูของข้ารู้สึกดีมาก... ดีที่สุดเลย... อื้ม... ของท่านมันหนาเหลือเกิน... ข้าเสียวจนชาไปหมดแล้ว... อื้มมม..."

ใบหน้าของสือหลันแดงก่ำจากการถูกรุกรานอย่างหนัก ท่าทางของเขาดูเย้ายวนและหลงระเริงในรสกามอย่างที่สุด น้ำรักใสไหลบ่าออกมาเหมือนกระแสน้ำหลากเปียกโชกไปทั่วแก่นกายและหน้าขาของเว่ยซิ่งหลิน

เว่ยซิ่งหลินสัมผัสได้ว่าช่องทางนั้นชุ่มลื่นได้ที่แล้ว เขาจึงยิ่งโหมแรงกระแทกหนักขึ้น กลีบเนื้อนุ่มเปิดอ้าและหุบเข้าตามจังหวะจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอาย

"พี่รอง... อื้อ... ดีจังเลย... ท่านแทงเข้ามาลึกมาก... ข้าเจ็บเท้าไปหมดแล้ว... ข้าไม่มีแรงแล้ว..."

สือหลันโอบกอดคอเว่ยซิ่งหลินไว้แน่น ขาขวาที่ยันพื้นเริ่มสั่นพริ้ว ส่วนขาซ้ายที่ถูกยกไว้ก็ถูกร่างกายกำยำของเว่ยซิ่งหลินเบียดอัดจนแทบขยับไม่ได้ ร่างกายของเขาถูกกระแทกกระทั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผนังภายในถูกครูดด้วยแก่นกายที่ขรุขระและแข็งชัน ส่วนจุดกระสันก็ถูกบดขยี้ด้วยส่วนหัวใหญ่โตจนเขาแทบจะขาดใจตายด้วยความสุขสม

ช่องทางรักของเขาถูกกระแทกกระทั้นด้วยแก่นกายมหึมาอย่างต่อเนื่อง ผนังภายในถูกครูดถูด้วยแท่งเนื้อที่แข็งชันและขรุขระ ขณะที่จุดกระสันถูกส่วนหัวหยักบดเบียดเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ส่งให้สือหลันเข้าสู่สภาวะแห่งความหฤหรรษ์อันเกินขีดจำกัด

"อา... พี่รอง... ข้าไม่มีแรงแล้ว... ซี้ด... ของท่านกระแทกโดนจุดนั้นอีกแล้ว... อึก... ท่านช่างร้ายกาจนัก... อื้อ..."

การยืนด้วยขาเดียวช่างหนักหนาเกินไปสำหรับสือหลัน ทุกครั้งที่ขาขวาของเขาอ่อนแรง เข่าจะทรุดลงไปข้างหน้า ทำให้ร่างกายจมลึกลงไปหาแก่นกายมากขึ้น จุดกระสันถูกบดบี้จนร่างกายของเขาชาหนึบและสั่นสะท้าน คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น ปากอ้าค้างพลางครางระงมด้วยความเสียวซ่าน

เว่ยซิ่งหลินมองเห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยหอบแต่ทว่าเต็มไปด้วยความโหยหาของอีกฝ่าย ก็เกิดความรู้สึกภาคภูมิใจในฐานะผู้พิชิต เขาจึงเอื้อมมือไปช้อนอุ้มขาข้างที่ยันพื้นอยู่ขึ้นมา

ตอนนี้สือหลันดูราวกับลิงน้อยเกาะต้นไม้ แขนทั้งสองข้างโอบกอดคอเว่ยซิ่งหลินไว้แน่น ขาทั้งสองเกี่ยวรัดรอบเอวหนา ร่างกายนุ่มนิ่มนวลเนียนแนบชิดติดกับร่างกำยำของเว่ยซิ่งหลิน แก่นกายที่ทั้งยาวและหนาถูกส่งเข้าไปลึกถึงก้นบึ้งของช่องทางสวาท

แขนแกร่งของเว่ยซิ่งหลินโอบอุ้มบั้นท้ายนิ่มเอาไว้มั่น ขาทั้งสองข้างของเขายันพื้นไว้อย่างมั่นคง

"อืม... พี่รอง... ท่านี้มันจะฆ่าข้า... อื้ม..."

สือหลันที่อารมณ์เตลิดอยู่แล้ว ยิ่งทวีความรัญจวนมากขึ้นด้วยท่วงท่าที่แปลกใหม่และแรงส่งจากแก่นกายที่ทรงพลัง สะโพกของเขาขยับโยกขึ้นลงอย่างคุมไม่อยู่ เว่ยซิ่งหลินย่อสะโพกลงแล้วกระแทกสวนขึ้นไปอีกครั้ง ส่วนหัวหยักกดลึกเข้าไปถึงมดลูกจนสือหลันหน้าแดงก่ำ ความเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

"อ๊ะ... ดี... ดีเหลือเกิน... ดีที่สุด... อ๊า... ข้าทนไม่ไหวแล้ว..."

เมื่อเห็นว่าสือหลันใกล้จะถึงจุดยอดอีกครั้ง เว่ยซิ่งหลินรีบอุ้มเขาตรงไปยังขอบเตียง เขาโน้มตัวลงทับร่างสือหลันพลางยกบั้นท้ายนวลเนียนขึ้นสูงแล้วระดมกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง ส่วนหัวของแก่นกายบดขยี้อยู่ตรงกลางช่องทางรักอย่างบ้าคลั่ง

"อืม... ของท่านใหญ่เหลือเกิน... อึก... ข้ามีความสุขที่สุด..."

การกระแทกเน้นๆ ที่จุดกระสันทำให้สือหลันสุขสมจนแทบสำลัก "พี่ชาย... อื้อ... ข้าไม่ไหวแล้ว... เร็วเข้า... กระแทกแรงๆ... ข้าจะเสร็จแล้ว..."

สือหลันไม่อาจต้านทานการกระตุ้นที่ถาโถมเข้ามาได้ ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง มดลูกบีบรัดตัวอย่างรุนแรง พร้อมกับที่น้ำหวานร้อนลุ่มไหลพุ่งออกมาเป็นระลอก เว่ยซิ่งหลินเองก็ถูกกระตุ้นด้วยน้ำรักที่อุ่นจัดจนรู้สึกชาไปทั้งเอว ในที่สุดเขากระแทกเน้นซ้ำอีกไม่กี่ครั้งก่อนจะชักแก่นกายออกมาปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่นราดรดลงบนตัวของสือหลัน

"อืม... พี่รอง... ท่านก็เสร็จแล้ว... ร้อนจังเลย..."

ในขณะที่ทั้งสองกำลังโอบกอดคลอเคลียกัน เว่ยฉีก็เดินกลับเข้ามาพอดี สือหลันรีบยันตัวขึ้นจากอ้อมแขนของเว่ยซิ่งหลิน "พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว ผู้ใหญ่บ้านสร้างลำบากให้ท่านหรือไม่?"

เว่ยฉีส่ายหน้า "ไม่หรอก"

"เสี่ยวหลัน ข้าบอกแล้วว่าพี่ใหญ่จัดการได้ ท่านก็ไม่เชื่อ" เว่ยซิ่งหลินเอ่ยปนยิ้ม

เว่ยฉีเดินมาข้างเตียง โอบกอดสือหลันไว้แล้วก้มลงจูบอย่างดูดดื่มจนสือหลันแทบขาดใจ จนต้องผลักเขาออกเบาๆ "พี่ใหญ่..."

"เว่ยจินไม่ได้ทำอะไรท่านใช่ไหม?"

"ท่านรู้ทุกเรื่องเลยนะ... เปล่าหรอก เขาไม่ได้ทำอะไร"

"ดีแล้ว เว่ยจินไม่ใช่คนดี วันหน้าจงอยู่ห่างจากเขาไว้ ถ้าเขากล้ามายุ่งกับท่านอีก ข้าไม่ปล่อยเขาไว้แน่"

"อื้ม"

เว่ยฉีโน้มตัวลงคุกเข่าระหว่างขาของสือหลัน เขาหย่อนศีรษะลง อ้าปากกว้างแล้วค่อยๆ ใช้ลิ้นดูดดึงน้ำหวานจากร่องรักสีกุหลาบที่ยังฉ่ำเยิ้ม สือหลันนอนหงายอยู่บนเตียง ยอดอกของเขาคัดตึงเป็นสีระเรื่อและแข็งเป็นไต ยอดอกทั้งสองข้างชูชันขึ้นท้าทายสายตา ปลุกเร้าอารมณ์ใคร่ให้พลุ่งพล่าน

การถูกพี่ใหญ่ดูดเลียจุดลับทำให้สือหลันรู้สึกเหมือนมีแมลงนับล้านไต่ยั้วเยี้ยไปตามตัว เขาบิดเร่าด้วยความกระสับกระส่าย ใบหน้าแดงซ่านส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อาจทานทนความเสียวซ่าน เว่ยซิ่งหลินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกรุ่มร้อน แก่นกายของเขาค่อยๆ พองขยายและแข็งตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวหลัน..." เว่ยซิ่งหลินเรียกชื่อเขาด้วยเสียงพร่าในลำคอ

เว่ยฉียังคงละเลียดชิมน้ำรักที่ไหลออกมาจากช่องทางนั้นอย่างหลงใหล จนกระทั่งเสียงของน้องชายทำให้สือหลันลืมตาขึ้นมาสบตาด้วย

"พี่รอง... มาสิ..." สือหลันเรียกเว่ยซิ่งหลิน

แก่นกายมหึมาของเว่ยซิ่งหลินปรากฏแก่สายตาสือหลันอีกครั้ง ร่างกายของเขานุ่มละมุนไปหมด ตัณหาในกายพุ่งสูงขึ้น เขาคิดว่าคงน่าเสียดายหากไม่ได้ลิ้มรสแก่นกายที่ทั้งหนาและยาวแท่งนี้ ดวงตาฉ่ำน้ำจ้องมองแท่งเนื้อที่แข็งชัน สือหลันกวักมือเรียกเว่ยซิ่งหลินอย่างเอียงอาย "พี่รอง... มาเถอะ... เสี่ยวหลันจะดูดของท่านให้เอง จะทำให้ท่านรู้สึกดีที่สุด"

เมื่อเว่ยซิ่งหลินได้ยินว่าสือหลันจะใช้ปากให้ เขาจึงรีบขึ้นไปบนเตียงทันที เขาคุกเข่าลงให้แก่นกายจ่ออยู่ตรงหน้าสือหลัน

สือหลันโน้มตัวไปข้างหน้า ใช้มือซ้ายยันเตียงไว้ มือขวากุมแก่นกายของเว่ยซิ่งหลินแล้วเริ่มรูดรั้งอย่างแรง มือเล็กๆ บีบกำแท่งเนื้อนั้นแน่นพลางส่งยิ้มยั่วเย้าที่ทำให้เลือดในกายของเว่ยซิ่งหลินเดือดพล่าน แก่นกายที่แข็งตัวจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริกอยู่ในมือราวกับงูน้ำตัวเขื่อง

สือหลันรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ เขาจูบลงที่ส่วนหัวสีแดงระเรื่อเบาๆ ก่อนจะเผยอปากอมแก่นกายแข็งขึงนั้นเข้าไปแล้วขยับขึ้นลง ปากเล็กๆ ราวกับเชอร์รี่ของเขาถูกเติมเต็มด้วยความหนาใหญ่ แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่วิเศษ ทั้งอุ่นนุ่มและสบายอย่างเหลือเชื่อ

เว่ยซิ่งหลินเสียวซ่านไปทั้งตัว เขาเอื้อมมือไปบีบเค้นยอดอกทั้งสองข้าง ส่วนเว่ยฉีที่ทนต่อแรงปรารถนาไม่ไหว ก็รีบลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าสือหลัน เขาแยกขาสือหลันออกแล้วจ่อแก่นกายเข้ากับรูรักที่ยังเยิ้มน้ำ ก่อนจะกระแทกสะโพกพรวดเดียวจนสุดความยาว

"สวบ!" แก่นกายฝังลึกเข้าไปในช่องทางรัก และเขาก็เริ่มโหมจังหวะทันที

"อื้ม... อื้อ... อึก..."

สือหลันถูกพี่ใหญ่กระแทกเข้าใส่จากด้านล่างอย่างหนักหน่วง เขาอยากจะครางออกมา แต่ปากกลับถูกแก่นกายของน้องรองอุดไว้จนแก้มบวมตุ่ย ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ผ่านลมหายใจที่หอบกระชั้น

"อื้ม... อ๊ะ..."

เว่ยฉีกุมปลีน่องของสือหลันไว้แน่น แก่นกายของเขาราวกับอาวุธร้ายที่ทิ่มแทงเข้าไปจนสุดทาง บางครั้งเขาก็กดส่วนหัวบดขยี้กับจุดที่อ่อนไหวที่สุดภายในจนสือหลันอารมณ์พุ่งพล่าน น้ำหวานไหลกระฉูด จุดกระสันเต้นตุบๆ เขาจึงเผลอแอ่นสะโพกตอบรับอย่างบ้าคลั่ง

"อื้ม... อ๊า..." สือหลันครางลอดลำคออกมาดังขึ้นเรื่อยๆ

ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างลามกยิ่งนัก แก่นกายของเว่ยซิ่งหลินยังคงคาอยู่ในปากสือหลัน ขณะที่เว่ยฉีกำลังควบขับร่างกายส่วนล่างอย่างเมามัน ร่างกายของสือหลันสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก เอวบางบิดส่าย และช่องทางรักที่โป่งนูนก็รองรับแรงอัดอย่างไม่ลดละ ภาพอันเย้ายวนนี้ทำให้ไฟราคะในตัวเว่ยซิ่งหลินลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

ช่องทางรักของสือหลันถูกรุกรานด้วยแก่นกายร้อนผ่าว ขณะที่เว่ยฉีโหมแรงกระแทกเข้าใส่ไม่ยั้ง เขาอยากจะกรีดร้องออกมาใจจะขาด แต่แก่นกายขนาดใหญ่ยักษ์ที่อุดอยู่ในปากกลับทำให้กระพุ้งแก้มของเขาชาหนึบและบวมตุ่ย จนไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้ผ่านลมหายใจที่หอบกระชั้น

"อื้ม... อื้อ..."

เว่ยฉีกุมปลีน่องของสือหลันไว้มั่น แก่นกายของเขาเปี่ยมไปด้วยพลัง ทิ่มแทงเข้าไปจนสุดทางรัก บางครั้งเขาก็กดส่วนหัวบดขยี้กับจุดที่อ่อนไหวที่สุดภายในจนสือหลันอารมณ์พุ่งพล่าน น้ำรักไหลทะลัก จุดกระสันเต้นตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง เขาจึงแอ่นสะโพกตอบรับและบิดส่ายกายอย่างเร่าร้อน

"อื้ม... อ๊า..." สือหลันครางระงม

แก่นกายมหึมาของเว่ยซิ่งหลินยังคงอัดแน่นอยู่ในปากสือหลัน ภาพเหตุการณ์กามารมณ์ที่ปรากฏตรงหน้านั้นช่างยั่วยวนจนถึงที่สุด เว่ยฉีกระแทกกระทั้นอย่างดุดันจนร่างของสือหลันสั่นคลอน เอวบางบิดเร่า และช่องทางรักที่โป่งนูนก็รับแรงอัดจนแทบจะทะลักออกมา ท่วงท่าอันลามกนี้ทำให้ดวงตาของเว่ยซิ่งหลินลุกโชนไปด้วยไฟราคะ

เมื่อทนต่อความเย้ายวนไม่ไหว เว่ยซิ่งหลินจึงชักแก่นกายออกจากปากสือหลัน น้ำใสไหลยืดหยดลงจากมุมปากที่บวมช้ำของเขา

"พี่ใหญ่! ให้ข้าเอาเขาจากด้านหลังเถอะ..." เว่ยซิ่งหลินเอ่ยบอกเว่ยฉีที่กำลังรุกรานสือหลันอยู่อย่างเมามัน

สือหลันที่ร่างกายอ่อนปรกเปียก พอได้ยินว่าแก่นกายขนาดมหึมากำลังจะรุกล้ำเข้าสู่ทวารหนัก ก็หอบหายใจพลางวิงวอนเสียงพร่า "พี่รอง... อย่า... ไม่นะ... ของท่านทั้งหนาทั้งยาวเกินไป... ได้โปรดรอให้พี่ใหญ่เสร็จก่อน แล้วท่านค่อยเอาข้าได้ไหม?"

แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกรุกรานทางทวารหนัก แต่ขนาดแก่นกายของเว่ยซิ่งหลินนั้นน่าเกรงขามเกินไป สือหลันหวาดกลัวว่าเบื้องหลังของเขาจะฉีกขาดหากมันรุกล้ำเข้าไปจริงๆ

แต่คำวิงวอนอันอ่อนหวานนั้นไม่อาจเปลี่ยนใจเว่ยฉีได้ เขาปลอบประโลมสือหลันเบาๆ "อย่ากลัวเลย ข้าจะเบามือ ข้าจะไม่ทำท่านเจ็บ" พูดจบ เว่ยฉีก็ใช้แขนแกร่งโอบรัดร่างสือหลันไว้แน่นแล้วพลิกตัวอย่างแรงจนสือหลันขึ้นมานอนทับอยู่ด้านบนตัวเขา โดยที่แก่นกายของเว่ยฉียังคงฝังแน่นและกระแทกกระทั้นอยู่ในร่องรักจนมันบวมเป่ง

เว่ยซิ่งหลินไม่รอช้า เขาคุกเข่าลงเบื้องหลังบั้นท้ายขาวโพลนของสือหลัน เอื้อมมือไปลูบไล้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นทั้งนุ่มนวลและลื่นไหลจนเขาแทบคลั่ง สือหลันสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงมือของพี่รอง

เว่ยฉีกอดรัดร่างเขาไว้แน่นจนสือหลันไม่อาจขยับหนี ทำได้เพียงบิดส่ายกายไปมาพลางกระซิบอ้อนวอน "อื้ม... พี่รอง ได้โปรดอย่าเอาทางก้นข้าเลย... ขอเพียงท่านไม่ทำ... เสี่ยวหลันจะมอบความสุขให้ท่านอย่างเต็มที่... ได้โปรด..."

ไม่ทันที่สือหลันจะพูดจบ เว่ยซิ่งหลินก็กุมแก่นกายหนาแข็งไว้มั่น ใช้ส่วนหัวบดถูวนรอบปากทางทวารหนักอย่างแผ่วเบา สือหลันแทบจะทานทนไม่ไหว แก่นกายของเว่ยฉีก็ยังคงรุกรานอยู่ในร่องรักด้านหน้า การเสียดสีภายในนั้นช่างเสียวซ่านและรัญจวนใจ

เมื่อส่วนหัวรูปดอกเห็ดของเว่ยซิ่งหลินบดถูอยู่ที่ปากทางหลัง สือหลันก็หลงระเริงไปกับความใคร่จนร่างสั่นเทิ้ม เขาร้องลั่น "อ๊า... พี่ชาย... อื้ม... อึก... พวกท่านช่างเก่งเหลือเกิน... มันรู้สึกดีมาก... อื้ม... ก้นข้ามันคันไปหมดแล้ว..."

ในขณะที่ช่องทางรักด้านหน้าถูกรุกรานอย่างหนักหน่วง ส่วนหัวที่กลมโตก็บดวนอยู่ที่ด้านหลัง ทำให้สือหลันไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ความรู้สึกคันยุบยิบที่ทวารหนักไม่ได้เพียงแค่เสียดแทงถึงหัวใจ แต่มันยังแผ่ซ่านลึกเข้าไปถึงมดลูกและลามไปทั่วทั้งตัวจนเขากระสับกระส่ายอย่างที่สุด

ดวงตาของสือหลันปรือปรอยจนเกือบปิดสนิท ลมหายใจหอบหนัก เสียงครางอย่างลามกดังออกมาไม่ขาดสาย ร่างกายร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา เขาบิดกายอย่างบ้าคลั่งในคลื่นแห่งความหฤหรรษ์ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"อื้ม... ดี... มันรู้สึกดีเหลือเกิน... อื้ม..."

เว่ยฉีที่นอนอยู่เบื้องล่างกอดรัดสือหลันไว้มั่นพลางสวนสะโพกขึ้น แก่นกายใหญ่จมลึกเข้าออกในร่องรักสีกุหลาบที่สั่นระริก ส่วนเว่ยซิ่งหลินที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังก็กดบั้นท้ายขาวนวลไว้ หลังจากบดถูจนปากทางลื่นปรนเปรอไปด้วยน้ำรักจนได้ที่ เขาก็ยันกายขึ้น เล็งส่วนหัวไปที่ปากทางแล้วกระแทกสะโพกพรวดเดียว

"อื้ม... อื้อ... พี่รอง... ของท่านเข้ามาแล้ว... ในก้นข้า... มันแน่นจนจะแตกแล้ว... ข้าจะตายแล้ว..."

หลังจากส่งแก่นกายเข้าไปในทวารหนักที่คับแน่น เว่ยซิ่งหลินยังไม่กล้าโหมกระแทกแรงๆ เพื่อลดความเจ็บปวดให้สือหลัน เขาทำเพียงส่ายสะโพกไปมาเบาๆ บดคลึงแก่นกายวนรอบผนังทวารหนัก

การถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงทั้งหน้าและหลังทำให้สือหลันยิ่งคลุ้มคลั่ง สะโพกของเขาโยกย้ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายพันตูอยู่กับเว่ยฉี มือทั้งสองตบลงบนเตียงพลางครางระงม "อื้ม... ดีเหลือเกิน... ข้าจะตายแล้ว... เอาข้าให้ตายไปเลย... หยุด... ไม่ไหวแล้ว..."

เว่ยฉีเห็นว่าสือหลันถึงจุดสูงสุดแล้วและกำลังจะเสร็จสม เขาจึงกอดสะโพกสือหลันไว้แน่น กดลงให้แนบชิดแล้วโหมกระแทกแก่นกายอย่างรุนแรงพลางเร่งน้องชาย "หึ... ซิ่งหลิน... เร็วเข้า... เสี่ยวหลันจะออกแล้ว... เรามาจัดการเขาพร้อมกัน"

เมื่อได้ยินดังนั้น เว่ยซิ่งหลินจึงค่อยๆ กระแทกสะโพกไปข้างหน้า ส่งแก่นกายที่หนาพิเศษเข้าไปในทวารหนักทีละนิ้ว จนในที่สุดมันก็จมมิดเข้าไปทั้งหมด เมื่อแก่นกายใหญ่ยักษ์ฝังแน่นอยู่ในทวารที่คับแคบ เว่ยซิ่งหลินก็เริ่มขยับสะโพกวนไปมา เสียดสีกับผนังภายในจนร่างกายสือหลันเกร็งกระตุก ทั้งช่องทางรักและทวารหนักถูกรุกรานด้วยแท่งเนื้อแข็งพร้อมกันสองทาง โดยเฉพาะทางหลังที่ถูกขยายจนตึงเครียดและเจ็บแปลบ

สือหลันเอื้อมมือไปด้านหลัง ลูบไล้ต้นขาของเว่ยซิ่งหลินพลางครางเสียงสั่น "อื้ม... พี่รอง... ท่านจะฆ่าข้าให้ตาย... ข้าทนไม่ไหวแล้ว..."

"ตราบเท่าที่ท่านชอบ เสี่ยวหลัน" เว่ยซิ่งหลินฟาดมือลงบนก้นเขาแล้วโหมกระแทกอย่างหนักหน่วง

เว่ยฉีและเว่ยซิ่งหลินทำงานสอดประสานกันอย่างไร้ที่ติ ทั้งกระแทกและบิดเร่าสลับกันไปมา สือหลันหลับตาแน่น ร่างกายดิ้นพล่านไปมา แขนขาวนวลกวัดแกว่งอย่างไม่อาจควบคุม แก่นกายของเว่ยฉีทะลวงผ่านร่องรักที่แดงก่ำและเกร็งกระตุก ส่วนของเว่ยซิ่งหลินก็กระแทกกระทั้นก้นงามอย่างบ้าคลั่ง ร่างของสือหลันอ่อนระทวยจากการรุมเร้าของชายสองคน ความรัญจวนใจทำให้เขาหวีดร้อง "พี่ชาย... อ๊า... ข้ามีความสุขที่สุด... รูของข้าถูกบดขยี้ไปหมดแล้ว... อื้ม..."

หลังจากที่เว่ยซิ่งหลินและเว่ยฉีกระแทกกระทั้นพร้อมกันอีกหลายสิบครั้ง เสียงครางของสือหลันก็เริ่มแผ่วลง จากสูงค่อยๆ ต่ำลง ร่างที่เคยดิ้นพล่านเริ่มสงบลง ดวงตาฉ่ำวาว ริมฝีปากเปี่ยมไปด้วยราคะ และหน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

เว่ยฉีสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดในร่องรักของสือหลันและรู้ว่าเขาใกล้จะเสร็จสม จึงรีบร้องบอก "ซิ่งหลิน! เร็วเข้า... ให้เขาปลดปล่อยออกมา..."

เว่ยซิ่งหลินจึงเร่งจังหวะสะโพกให้เร็วขึ้น สอดประสานไปกับการกระแทกของเว่ยฉี รุมรุกรานร่างกายของสือหลันอย่างดุเดือด เว่ยฉีใช้มือซ้ายแหวกกลีบเนื้อที่โป่งนูนออก สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหลนอง

"อื้ม......"

สือหลันขบฟันแน่น จ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง ทรวงอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ยอดอกสั่นระริก เว่ยซิ่งหลินเล็งแก่นกายเข้าสู่ร่องรักที่ชุ่มโชกแล้วโหมกระแทกเข้าไปอีกครั้ง เมื่อแก่นกายจมมิด เขาก็เริ่มระดมสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองข้างบีบเค้นยอดอกทั้งสองข้างอย่างรุนแรง

การกระแทกกระทั้นที่ป่าเถื่อนนี้คือสิ่งที่สือหลันต้องการที่สุด แก่นกายใหญ่รูดเข้าออกในรูเล็กๆ เติมเต็มจนถึงขีดสุด ส่งคลื่นความหฤหรรษ์ไปทั่วร่าง ความรู้สึกคับแน่นและชาหนึบแผ่ซ่านไปทุกอณู

เขาร้องครางอย่างเร่าร้อน "ดี... อื้อ... เอาข้าอีก... อ๊า... รูเล็กๆ ของเสี่ยวหลันมันเสียวเหลือเกิน..."

ยอดอกของสือหลันถูกบดขยี้จนคันไปถึงขั้วหัวใจ เขาแอ่นสะโพกขึ้นบดเบียดสู้แรง เว่ยซิ่งหลินเองก็โถมเอวลงมาอย่างแรง ส่วนหัวแก่นกายกระแทกโดนจุดกระสันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สือหลันหอบหายใจพลางร้องบอก "พี่ชาย... อื้อ... อึก... พี่ชายเจ้าโลกใหญ่... มันรู้สึกดีมาก... อึก... ท่านกระแทกโดนจุดนั้น... มันเสียวจนจะขาดใจ..."

เมื่อได้ยินเสียงครางไม่ขาดสาย เว่ยซิ่งหลินก็ยิ่งเร่งความเร็วและแรงกระแทก ช่องทางรักอันบอบบางของสือหลันบีบรัดตัวตามจังหวะแก่นกายที่รุกราน เนื้อนุ่มเกร็งกระตุกไม่หยุด ทุกครั้งที่แท่งเนื้อกดฝังลงไป น้ำรักสีขาวขุ่นจะพุ่งออกมาจากรูเล็กๆ ไหลอาบตามร่องก้นจนเปียกโชกไปทั้งเตียง

"อา... ข้าจะทำให้ท่านแหลกคามือ..."

เมื่อเห็นอารมณ์ใคร่ที่พุ่งพล่าน เว่ยซิ่งหลินรีบยันกายขึ้นแล้วพลิกตัวสือหลันนอนคว่ำ สือหลันหมอบราบไปกับเตียง ช่องทางรักสีชมพูที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำรักดูงดงามอย่างประหลาด ปลุกเร้าให้เว่ยซิ่งหลินรีบเร่งจัดการ เขาโน้มตัวลงทับแผ่นหลังเนียน ใช้มือแหวกบั้นท้ายนวลเนียนออกแล้วส่งส่วนหัวแก่นกายจ่อไปที่ปากทางรัก ก่อนจะกระแทกสะโพกเข้าไปเต็มแรง

"ปั่ก!" แก่นกายจมหายเข้าไปทั้งหมด

ในขณะที่สือหลันกำลังเคลิบเคลิ้ม เว่ยซิ่งหลินกลับชักแก่นกายมหึมาออกจากร่องรักอย่างรวดเร็ว ทิ้งความอ้างว้างและว่างเปล่าจนสือหลันแทบจะทนไม่ได้ เขาพลิกตัวกลับมา และเมื่อเว่ยซิ่งหลินกดทับลงมาอีกครั้ง เขาก็ได้พบกับความอิ่มเอมใจอีกรอบ

แก่นกายที่ทั้งยาวและหนาพิเศษบดเบียดเข้ากับจุดกระสันของสือหลันอย่างลึกล้ำ ส่งความรู้สึกซ่านเสียวไปทั่วร่าง เขาไม่อาจห้ามใจให้แอ่นสะโพกตอบรับ ทุกครั้งที่สะโพกบิดส่าย ส่วนหัวใหญ่โตจะเสียดสีกับจุดกระสันจนมันเต้นตุบๆ ด้วยความหฤหรรษ์

"พี่ชาย... ข้ารู้สึกดีเหลือเกิน... ข้า... ข้าทนไม่ไหวแล้ว... ข้าจะออกแล้ว..."

สือหลันครางไม่หยุดขณะที่เว่ยซิ่งหลินโหมกระแทก ท่าทางของเขาทั้งลามกและบ้าคลั่ง วิญญาณแทบจะล่องลอยไปด้วยความสุขสม ใบหน้าของเขาแดงก่ำขณะที่กรีดร้องออกมาไม่หยุดหย่อน รูรักสั่นกระตุกและบีบรัดแน่น น้ำรักร้อนรุ่มไหลราดรดส่วนหัวแก่นกายจนเว่ยซิ่งหลินรู้สึกชาและสบายไปทั้งลำ

"อื้ม... รูใหญ่นี้รู้สึกดีเหลือเกิน... ข้าก็จะออกเหมือนกัน..."

ในการโหมแรงครั้งสุดท้าย เว่ยซิ่งหลินกดมือลงบนต้นขากลมมนแล้วกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงอีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักร้อนฉ่าพุ่งเข้าสู่ช่องทางรักที่อ้าค้าง สือหลันร่างสั่นเทิ้มพลางครางเสียงแผ่ว "อืม... พี่ชาย... ท่านจะเอาข้าให้ตาย..."

ในไม่ช้า ร่างกายของสือหลันก็อ่อนปรกเปียกจากการถูกรุกราน เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายทั่วร่าง ดวงตาปิดสนิท น้ำรักกระเซ็นไปทั่ว ทันใดนั้นเขาความรู้สึกคันยิบๆ อย่างรุนแรงพุ่งพล่านขึ้นมา น้ำหวานพุ่งปรี๊ดออกมาจากปากมดลูก

เขาร้องลั่น "อ๊า... ข้า... ข้าขอยกให้ท่าน... อึก... รูเล็กๆ ของข้าถูกเอาจนตายแล้ว..."

สิ้นเสียงร้องนั้น ความรู้สึกเสียวซ่านก็จู่โจมราวกับสายฟ้าฟาด ร่างกายของสือหลันกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วเขาก็สิ้นสติหมดความรู้สึกไปทันที

หลังจากสือหลันเสร็จสม ร่างกายที่ขาวเนียนก็แนบชิดอยู่กับเว่ยฉี เว่ยฉีตกใจจนประสาทตึงเครียด แก่นกายที่ค้างอยู่นั้นสั่นระริกไม่หยุด เขารู้สึกชาที่ส่วนยอดและรูขุมขนทั่วร่างผ่อนคลาย น้ำเชื้อที่ข้นคลักพุ่งทะลักเข้าสู่ช่องทางรักของสือหลันตามแรงกระตุก

เว่ยฉีประคองสือหลันไว้ในอ้อมแขน ลูบไล้ใบหน้าอย่างรักใคร่ เมื่อแน่ใจว่าเขาเพียงแค่สลบไปจึงค่อยโล่งอก เขาถามเว่ยซิ่งหลิน "ซิ่งหลิน... เจ้าเสร็จหรือยัง?"

เว่ยซิ่งหลินส่ายหน้า เว่ยฉีจึงบอกว่า "พอเถอะ ให้เสี่ยวหลันได้พักบ้าง" เว่ยซิ่งหลินที่เห็นสือหลันสิ้นสติไปก็รู้สึกสงสาร เขาจึงกุมแก่นกายของตนเองแล้วรูดรั้งอีกไม่กี่ครั้งจนปลดปล่อยออกมาในที่สุด

สือหลันขบฟันแน่น จ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง ทรวงอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ยอดอกสั่นระริกตามแรงอารมณ์ เว่ยซิ่งหลินเล็งแก่นกายใหญ่โตไปที่ร่องรักอันอ่อนนุ่มที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำหวาน แล้วกระแทกเข้าไปเต็มแรง

เมื่อแก่นกายฝังลึกเข้าไปภายใน เขาก็เริ่มระดมสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองข้างบีบเค้นยอดอกของสือหลันแล้วคลึงวนอย่างรุนแรง การกระแทกกระทั้นที่ป่าเถื่อนเช่นนี้คือสิ่งที่สือหลันโหยหาที่สุด

แท่งเนื้อใหญ่ยักษ์รูดเข้าออกในรูรักเล็กๆ เติมเต็มจนถึงขีดสุด ส่งคลื่นความหฤหรรษ์ไปทั่วสรรพางค์กาย ความรู้สึกคับแน่นและชาหนึบแผ่ซ่านไปทุกอณู จนเขาต้องครางออกมาอย่างเร่าร้อน "ดี... อื้อ... เอาข้าอีก... อ๊า... รูเล็กๆ ของข้ามันเสียวเหลือเกิน..."

ยอดอกของสือหลันถูกบดขยี้จนคันยิบไปถึงขั้วหัวใจ เขาแอ่นสะโพกขึ้นรับแรงกระแทกอย่างไม่ลดละ เว่ยซิ่งหลินเองก็โถมเอวลงมาอย่างหนักหน่วง ส่วนหัวแกร่งกระแทกโดนจุดกระสันซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันทั้งชาและเสียวจนสือหลันหอบหายใจรัว "พี่ชาย... อื้อ... อึก... พี่ชายเจ้าโลกใหญ่... มันรู้สึกดีเหลือเกิน... อึก... ท่านกระแทกโดนจุดนั้น... ข้าเสียวจนจะขาดใจอยู่แล้ว..."

เมื่อได้ยินเสียงครางกระเส่าไม่ขาดสาย เว่ยซิ่งหลินก็ยิ่งเร่งจังหวะสะโพก กระแทกแก่นกายเข้าออกด้วยแรงมหาศาล ช่องทางรักที่บอบบางของสือหลันขดเกร็งและตอดรัดตามจังหวะแท่งเนื้อที่รุกราน เนื้อนุ่มภายในเต้นตุบๆ ทุกครั้งที่แก่นกายกดลึกเข้าไป น้ำรักสีขาวใสจะถูกรีดออกมาจากรูรักเล็กๆ ไหลเปื้อนร่องก้นจนเปียกโชกไปทั่วผ้าปูเตียง

"อา... ข้าจะทำให้ท่านแหลกคามือเลย..."

เมื่อเห็นอารมณ์ใคร่ที่พุ่งพล่านของอีกฝ่าย เว่ยซิ่งหลินรีบยันกายขึ้นแล้วพลิกตัวสือหลันให้นอนคว่ำ ตอนนี้สือหลันหมอบราบไปกับเตียง ร่องรักสีชมพูที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานดูเย้ายวนใจยิ่งนัก เว่ยซิ่งหลินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาโน้มตัวลงทับแผ่นหลังเนียน ใช้มือแยกบั้นท้ายกลมมนออกจากกัน เล็งส่วนหัวใหญ่โตไปที่ปากทางรักแล้วกระแทกเข้าไปจนเกิดเสียง "ปั่ก!" แก่นกายจมหายเข้าไปทั้งหมดในคราวเดียว

ในขณะที่สือหลันกำลังเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัส เว่ยซิ่งหลินกลับชักแก่นกายมหึมาออกจากร่องรักอย่างรวดเร็ว ทิ้งความว่างเปล่าจนสือหลันแทบจะขาดใจ เขาจึงพลิกตัวกลับมานอนหงาย และเมื่อเว่ยซิ่งหลินกดทับลงมาอีกครั้ง เขาก็ได้พบกับความอิ่มเอมใจอีกรอบ

แก่นกายที่ทั้งยาวและหนาพิเศษบดเบียดเข้ากับจุดกระสันของสือหลันอย่างลึกล้ำ ส่งความรู้สึกซ่านเสียวไปทั่วร่าง เขาไม่อาจห้ามใจให้แอ่นสะโพกตอบรับ ทุกครั้งที่สะโพกบิดส่าย ส่วนหัวใหญ่โตจะเสียดสีกับจุดกระสันจนมันเต้นตุบๆ ด้วยความหฤหรรษ์

สือหลันไม่อาจต้านทานความเสียวซ่านที่จู่โจมหัวใจ เขาครางพร่า "พี่ชาย... ข้ารู้สึกดีเหลือเกิน... ข้า... ข้าทนไม่ไหวแล้ว... ข้าจะเสร็จแล้ว..."

สือหลันครางระงมในขณะที่เว่ยซิ่งหลินโหมกระแทกไม่หยุด ใบหน้าของเขาดูเย้ายวนและบ้าคลั่ง วิญญาณแทบจะหลุดลอยไปด้วยความสุขสม แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำขณะที่เขากรีดร้องออกมา รูรักสั่นกระตุกและบีบรัดแน่น น้ำรักร้อนรุ่มไหลชะโลมส่วนหัวแก่นกายจนเว่ยซิ่งหลินรู้สึกชาและสบายไปทั้งลำ

"อื้ม... รูใหญ่นี้รู้สึกดีเหลือเกิน... ข้าก็จะออกเหมือนกัน..."

ในการโหมแรงครั้งสุดท้าย เว่ยซิ่งหลินกดมือลงบนต้นขาของสือหลันแล้วกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงอีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักร้อนฉ่าพุ่งเข้าสู่ช่องทางรักที่อ้าค้าง ร่างกายสือหลันสั่นสะท้านพลางครางแผ่ว "อืม... พี่ชาย... ท่านจะเอาข้าให้ตายเลย..."

ในไม่ช้า ร่างกายของสือหลันก็อ่อนปรกเปียก เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายทั่วตัว ดวงตาหลับพริ้ม น้ำรักกระเซ็นไปทั่วทุกที่ ทันใดนั้นเขาความรู้สึกคันยิบๆ อย่างรุนแรงพุ่งพล่านขึ้นมา น้ำหวานพุ่งปรี๊ดออกมาจากภายใน

เขาร้องลั่น "อ๊า... ข้า... ข้าขอยกให้ท่าน... อึก... รูเล็กๆ ของข้าถูกเอาจนตายแล้ว..."

สิ้นเสียงร้องนั้น ความรู้สึกเสียวซ่านก็จู่โจมราวกับสายฟ้าฟาด ร่างกายของสือหลันกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วเขาก็สิ้นสติหมดความรู้สึกไปทันที

หลังจากสือหลันเสร็จสม ร่างกายที่ขาวเนียนก็แนบชิดอยู่กับเว่ยฉี เว่ยฉีตกใจจนประสาทตึงเครียด แก่นกายที่ค้างอยู่นั้นสั่นระริกไม่หยุด เขารู้สึกชาที่ส่วนยอด น้ำเชื้อที่ข้นคลักพุ่งทะลักเข้าสู่ช่องทางรักของสือหลันตามแรงกระตุกของแก่นกาย

เว่ยฉีประคองสือหลันไว้ในอ้อมแขน ลูบไล้ใบหน้าอย่างรักใคร่ เมื่อแน่ใจว่าเขาเพียงแค่สลบไปจึงค่อยโล่งอก เขาถามเว่ยซิ่งหลิน "ซิ่งหลิน... เจ้าเสร็จหรือยัง?"

เว่ยซิ่งหลินส่ายหน้า เว่ยฉีจึงบอกว่า "พอเถอะ ให้เสี่ยวหลันได้พักบ้าง" เมื่อเห็นสือหลันสิ้นสติไป เว่ยซิ่งหลินก็รู้สึกสงสารและหัวใจสลาย เขาจึงกุมแก่นกายของตนเองแล้วรูดรั้งอีกไม่กี่ครั้งจนปลดปล่อยออกมาในที่สุด