กลายเป็นภรรยาร่วมของสองพี่น้องพรานป่า บทที่ 7

บทที่ 7 ปรนเปรอด้วยฝ่าเท้า สามเราเริงสวาท และรสสัมผัสจากสองแก่นกาย

นับตั้งแต่คนทั้งสามมีสัมพันธ์ลึกซึ้งร่วมกัน สองพี่น้องก็ไม่ยอมกลับไปนอนห้องของตัวเองอีกเลย แต่กลับมานอนเบียดเสียดกันบนเตียงคังในห้องของสือหลันแทน ในตอนกลางคืนพวกเขามักจะแย่งกันโอบกอดสือหลันนอน จนบางครั้งก็ทำให้เขาตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยๆ

หลังจากออกไปรับลมเย็นที่หน้าประตูอยู่พักหนึ่ง สือหลันก็ตัดสินใจเดินกลับเข้ามาเพื่อจะบอกให้ทั้งสองคนกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองเสียที แต่เมื่อเขาผลักประตูเข้าไป ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเว่ยฉีและเว่ยซิ่งหลินนอนเปลือยกายตะแคงข้างอยู่บนเตียง คนหนึ่งอยู่ฝั่งหัวเตียง อีกคนอยู่ฝั่งปลายเตียง แก่นกายของทั้งคู่ต่างแข็งชูชันและขยับทักทายเขาอยู่

สือหลันปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบแล้วเดินตรงไปที่เตียง เว่ยซิ่งหลินยันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับอ้าแขนต้อนรับ "เสี่ยวหลัน พวกเราคอยท่านอยู่นานแล้วนะ!"

สือหลันนั่งลงตรงกลางระหว่างคนทั้งสองแล้วเอ่ยว่า "คืนนี้พวกท่านกลับไปนอนห้องตัวเองเถอะ ข้าอยากนอนคนเดียว"

"นอนคนเดียว? ท่านแน่ใจหรือว่าจะหลับลง?"

เว่ยฉีประทับจูบลงบนหน้าผากของสือหลันพลางเอื้อมมือไปดึงเสื้อของเขาให้เลื่อนหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียด เขาแนบแผงอกเข้ากับแผ่นหลังของสือหลันแล้วเอื้อมมือมากุมยอดอกทั้งสองข้างไว้ เขาถูไถหน้าอกกับแผ่นหลังนวลพลางนวดเฟ้นยอดอกเบาๆ

เว่ยซิ่งหลินเอ่ยขึ้นบ้าง "เสี่ยวหลัน ยอดอกของท่านช่างงดงามเหลือเกิน!"

เว่ยซิ่งหลินดึงเสื้อผ้าที่พาดอยู่ตรงเอวของสือหลันลง เนื้อผ้าที่หยาบกระด้างยิ่งขับให้เรียวขาสะลึมสะลือของสือหลันดูขาวผ่องและมีสีระเรื่อน่ามองยิ่งขึ้น เขาลูบไล้เรียวขาของสือหลันด้วยความรักใคร่

สือหลันเอนศีรษะพิงกับเว่ยฉีพลางแหงนหน้าขึ้น ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย ลมหายใจหอมหวานราวกับดอกกล้วยไม้ เว่ยฉีโน้มหน้าลงจูบที่มุมปากของเขา สือหลันจึงเป็นฝ่ายส่งลิ้นออกไปเลียริมฝีปากของอีกฝ่ายก่อน เว่ยฉีเกี่ยวกระหวัดลิ้นของสือหลันเข้าไปในปากแล้วดูดดึงอย่างทะนุถนอม ลิ้นของทั้งคู่พัวพันและแลกเปลี่ยนน้ำหวานของกันและกัน

เว่ยซิ่งหลินกอดขาข้างหนึ่งของสือหลันไว้พลางก้มลงเอาใบหน้าซุกไซ้ ส่วนเท้าของสือหลันก็เขี่ยเล่นกับแก่นกายของเว่ยซิ่งหลินจนมันสั่นระริกตอบรับปลายนิ้วเท้า

สัมผัสของการร่วมรักกับชายสองคนพร้อมกันยิ่งโหมกระพือไฟตัณหาในตัวสือหลัน ความปรารถนาลุกโชนจนมีหยาดเหงื่อผุดพรายที่ปลายจมูก กลิ่นกายหอมกรุ่นอวลไปทั่วห้อง ร่างกายของเขาเริ่มกระสับกระส่าย และร่องรักก็เริ่มผลิตน้ำหวานออกมา

"อื้ม..."

ลมหายใจของสือหลันเริ่มถี่กระชั้น เขาโอบกอดศีรษะของเว่ยฉีไว้แน่นพลางจูบอย่างเร่าร้อน ครู่ต่อมาเว่ยฉีก็ละจากริมฝีปากหวานฉ่ำแล้วถอนหายใจยาว "เสี่ยวหลัน ตัวท่านหอมเหลือเกิน!"

สือหลันหัวเราะคิกคัก "หอมแค่ไหนกันเชียว?"

"หอมที่สุด! หอมจนข้าแทบคลั่ง!"

เขาประคองศีรษะของสือหลันมาวางบนตักพลางนวดเฟ้นยอดอกต่อ สือหลันเอียงหน้ามองดูแก่นกายที่แข็งชันของเว่ยฉีที่กำลังสั่นไหว เขาจึงใช้ปลายลิ้นตวัดเลียที่ส่วนปลายแผ่วเบา

เว่ยฉีตกใจรีบดันศีรษะของสือหลันออก "เสี่ยวหลัน ท่านจะทำอะไรน่ะ?!"

"ข้าจะเลียให้ท่านไง" สือหลันยิ้มหวาน ลิ้นเล็กค่อยๆ ตวัดเลียไปตามส่วนหัวหยัก เขาเอื้อมมือไปกุมถุงสวรรค์แล้วนวดคลึงเบาๆ จากนั้นก็อ้าปากเลียตั้งแต่โคนจนถึงปลาย ดูดดึงลูกน้อยทั้งสองสลับไปมา ลิ้นของเขาตวัดวนรอบแก่นกายจนถึงรอยหยักเบื้องล่าง ก่อนจะงับส่วนหัวเข้าปากแล้วใช้ฟันครูดเบาๆ พร้อมกับใช้ปลายลิ้นแหย่เย้าตรงรูเปิด

"เสี่ยวหลัน ปากเล็กๆ ของท่านช่างวิเศษนัก มันรู้สึกดีเหลือเกิน!"

สือหลันเงยหน้ามองเขาแล้วบอกว่า "อย่าเพิ่งรีบออกนะ ให้ข้าเล่นต่ออีกหน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ!"

"ถ้าท่านจะออกแล้วต้องบอกข้านะ!"

"อืม..."

เว่ยฉีตกลงพลางโน้มตัวทับสือหลัน สือหลันนอนหงายคอยดูดเลียแก่นกายของเขาไว้ เว่ยฉีนอนทับอยู่ด้านบนโดยให้ศีรษะอยู่ต่ำกว่าหน้าท้องของสือหลันเพื่อชื่นชมร่องรักของเขา

"งดงามเหลือเกิน"

เว่ยฉีชื่นชมพลางใช้มือลูบไล้ร่องรักที่เนียนเรียบไร้ขน กลีบเนื้อหนานุ่มแยกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นหยาดน้ำหวานใสที่เกาะอยู่ตามเนื้อสีชมพูภายใน เว่ยฉีใช้นิ้วจุ่มน้ำหวานนั้นมาแตะที่ริมฝีปากแล้วใช้ลิ้นเลียชิม รสชาติมันดีเสียจนเขาอดไม่ได้ที่จะซุกหน้าลงไประหว่างขาของสือหลัน

เว่ยซิ่งหลินเองก็ขยับลงมาหมอบอยู่เบื้องล่าง ใช้ลิ้นตวัดหยอกเย้าแก่นกายของสือหลันจนมันแข็งขึงยิ่งกว่าเดิม เว่ยฉีใช้มือทั้งสองข้างแหวกกลีบเนื้อออกกว้าง ใช้นิ้วกลางข้างขวาบดถูอยู่ที่ปากทางรัก...

"อื้อ... อื้ม..." สือหลันครางในขณะที่ยังคาบแก่นกายไว้ในปาก ร่างกายของเขาเกร็งเขม็ง

เว่ยซิ่งหลินกุมเท้าของสือหลันไว้แล้วบังคับให้มันหนีบแก่นกายของเขาพลางขยับสะโพกโยกเข้าออกระหว่างขา ลิ้นของเว่ยฉีตวัดเลียน้ำหวานของสือหลันอีกครั้ง ปลายลิ้นรัวถูอยู่ที่ปากทางอย่างหนักหน่วง แก่นกายของเว่ยฉีเริ่มแดงก่ำจากการถูกสือหลันดูดดึง ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวตะโกนลั่น "เสี่ยวหลัน ข้าทนไม่ไหวแล้ว! ให้ข้าเอาท่านเถอะ!"

สือหลันละปากออกมาแล้วบอกว่า "มาสิ! กระแทกร่องรักของเสี่ยวหลันเลย! ข้าเองก็คันจะแย่อยู่แล้ว!"

เว่ยฉีบอกให้เว่ยซิ่งหลินหลบไปก่อน เขากระโจนลงมาคว้าเท้าของสือหลันพาดบ่า จ่อแก่นกายเข้ากับร่องรักที่เปียกโชกแล้วดันพรวดเข้าไป รูรักเล็กๆ กลืนกินแท่งเนื้อเข้าไปทั้งลำ ผนังเนื้อนุ่มที่คับแน่นโอบรัดไว้อย่างเหนียวแน่นราวกับจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดไป

เว่ยฉีสูดหายใจเข้าลึกแล้วเริ่มซอยสะโพกอย่างรวดเร็ว แก่นกายพุ่งเข้าออกร่องรักของสือหลันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"อึก... เสี่ยวหลันชอบที่สุดเลย..." สือหลันร้องบอกพลางโบกมือเรียกเว่ยซิ่งหลิน

เว่ยซิ่งหลินกระโดดขึ้นมาบนเตียง จ่อแก่นกายไปที่ริมฝีปากของสือหลันแล้วถามว่า "เสี่ยวหลัน ท่านอยากกินของข้าไหม?"

ทันทีที่เว่ยซิ่งหลินพูดจบ เว่ยฉีก็มองหน้าเขาด้วยสายตาที่ตกตะลึง เว่ยซิ่งหลินจับจมูกตัวเองอย่างเขินๆ แล้วแก้ตัวว่า "ก็คราวก่อนเสี่ยวหลันเป็นคนบอกจะกินของข้าเองนี่นา ใช่ไหม?"

สือหลันพยักหน้าพลางเอื้อมมือไปกุมแก่นกายของเขาไว้ เขาอ้าปากรับแท่งเนื้อของเว่ยซิ่งหลินเข้าไปดูดครู่หนึ่งก่อนจะคายออกมาแล้วบอกว่า "ไม่เลวเลย! อร่อยมาก!"

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มดูดดึงแก่นกายของเว่ยซิ่งหลินพลางใช้ลิ้นตวัดเลีย เว่ยซิ่งหลินมองดูแก่นกายของพี่ใหญ่ที่กำลังผลุบโผล่อยู่ในร่องรักของสือหลันแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวหลัน ดูสิว่าท่านมีความสุขแค่ไหน! ถูกแก่นกายสองอันเอาพร้อมกัน อันหนึ่งอยู่ในร่องรัก อีกอันอยู่ในปาก ไม่คิดว่ามันวิเศษบ้างหรือ?"

สือหลันดูดแก่นกายของเว่ยซิ่งหลินพลางใช้มือลูบไล้มันเบาๆ "อา... เสี่ยวหลัน... รู้สึกดีจริงๆ... ปากเล็กๆ ของท่านทำเอาข้าแทบคลั่ง... มันดีที่สุดเลย... แรงอีก... แรงอีก... อ๊า..."

เว่ยฉีกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง ทุกจังหวะเน้นย้ำไปที่จุดกระสันเบื้องบนทำให้น้ำหวานไหลทะลักออกมาเป็นระลอก สัมผัสจากส่วนปลายที่บดเบียดตรงจุดนั้นทำให้สือหลันสั่นสะท้านและครางออกมาไม่หยุด

สือหลันละปากออกจากแก่นกาย "อา... เว่ยฉี... ข้าเสียวเหลือเกิน... อื้ม... แรงอีก... แรงกว่านี้..."

"แท่งใหญ่ๆ นั่นกระแทกโดนข้างในข้าแล้ว... อา... มันทั้งจุกทั้งเสียว..."

สือหลันถูกพาเข้าสู่ห้วงแห่งความสุขสมด้วยแก่นกายยักษ์ของเว่ยฉี ดวงตาที่ฉ่ำน้ำปรือปิดลงครึ่งหนึ่ง ปากอ้าค้าง เขาโยกกายไปมา มือทั้งสองข้างกอดกุมต้นขาของเว่ยซิ่งหลินไว้ บั้นท้ายขาวเนียนส่ายวนและแอ่นรับแรงกระแทก

เสียงเนื้อกระทบกันสลับกับเสียงครางอันลามกและบ้าคลั่งของสือหลันยิ่งปลุกอารมณ์เว่ยฉี เขาใช้มือทั้งสองข้างบีบเค้นบั้นท้ายขาวนุ่มของสือหลันจนรูรักอ้ากว้างเห็นชัดยิ่งขึ้น

เขากระแทกเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง ทุกครั้งเน้นให้ถึงส่วนลึกที่สุดจนสือหลันแทบจะขาดใจ ร่างกายสั่นเทิ้มรุนแรง เขาครางออกมาด้วยความหวาดเสียว "เร็วอีก... กระแทกเร็วๆ... มันดีเหลือเกิน... อึก... ของท่านมุดเข้าไปลึกมาก..."

"ข้าอั้นไม่ไหวแล้ว... จะออกแล้ว... อื้ม... ฮื่อ..."

เมื่อเห็นว่าสือหลันใกล้จะถึงขีดสุด เว่ยฉีก็ยกบั้นท้ายของเขาขึ้นสูงแล้วระดมซอยถี่ยิบใส่ร่องรักอย่างไม่คิดชีวิต!

ในตอนนั้นร่างกายของสือหลันมีเพียงส่วนบนเท่านั้นที่อยู่บนเตียง เรียวขาของเขาถูกหนีบไว้ใต้รักแร้ของเว่ยฉี บั้นท้ายถูกยกขึ้นสูงในขณะที่เว่ยฉีระดมกระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างหนักหน่วง

สือหลันไม่อาจต้านทานแรงส่งอันดุดันของเว่ยฉีได้ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว หลังจากถึงจุดสุดยอด ผนังเนื้อนุ่มภายในร่องรักก็เกร็งกระตุก ตอดรัดและดูดดึงส่วนหัวหยักใหญ่ของเว่ยฉีราวกับเป็นคีมเนื้อ

สัมผัสนั้นทำให้เว่ยฉีเปี่ยมล้นไปด้วยความหฤหรรษ์อย่างที่สุด ส่วนหัวแกร่งบดเบียดเข้าหาจุดกึ่งกลางของร่องรัก ทั้งกระแทกเน้น บดคลึง และบิดควงอย่างรุนแรง

"ท่านจะแทงทะลุถึงท้องข้าอยู่แล้ว... อื้อ..."

สือหลันกระสันซ่านจนร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง มดลูกบีบรัดตัวอย่างหนักทำให้น้ำหวานอุ่นร้อนพุ่งทะลักออกมาจากส่วนลึกระลอกแล้วระลอกเล่า

เว่ยฉีถูกกระตุ้นด้วยน้ำรักที่ทั้งข้นและร้อนจนรู้สึกเสียววาบไปถึงเอว ในที่สุดเขา ก็โถมกายกระแทกเน้นๆ อีกไม่กี่ครั้ง ส่วนหัวแก่นกายพลันชาหนึบ เอวสอบเกร็งเขม็งก่อนจะฉีดพ่นหยาดน้ำเชื้ออุ่นร้อนพุ่งตรงเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดในมดลูกของสือหลัน ทำเอาเจ้าตัวครางระงมและสั่นเทิ้มด้วยความสุขสม

เว่ยซิ่งหลินที่เฝ้ามองภาพนั้นอยู่เกือบจะเสร็จตามไปเสียให้ได้ เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่เสร็จกิจแล้ว เขาจึงรีบพลิกตัวสือหลันให้หันกลับมา ปล่อยขาให้ห้อยลงกับพื้น จากนั้นเขาก็จ่อแก่นกายเข้าไปในร่องรักของสือหลันพลางกัดฟันกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง

สือหลันสัมผัสได้ทันทีว่าแก่นกายของเว่ยซิ่งหลินนั้นหนาใหญ่กว่าของเว่ยฉีอย่างเห็นได้ชัด มันขยายผนังร่องรักของเขาจนรู้สึกคับแน่นและเสียวซ่านไปหมด แม้ความเสียวจากการเสร็จสมครั้งก่อนจะยังไม่ทันจางหาย แก่นกายยักษ์ของเว่ยซิ่งหลินก็กระหน่ำแทงเข้ามาอีกครั้ง ส่งให้เขาเข้าสู่ห้วงแห่งราคะอันบ้าคลั่ง

ร่างกายขาวนวลไร้ที่ติโยกคลอนไปตามจังหวะกระแทกของแท่งเนื้อใหญ่ บั้นท้ายขาวเนียนสะบัดวนและสวนรับแรงส่งอย่างคล่องแคล่ว สือหลันครางออกมาอย่างรัญจวนใจและลามก "รู้สึกดีเหลือเกิน... ซิ่งหลิน... ท่านเอาเก่งเหลือเกิน..."

"อา... แรงอีก... กระแทกข้าแรงๆ... เอาข้าให้ตายไปเลย... ท่านจะแทงมดลูกข้าทะลุแล้ว... อ๊า..."

แก้มของสือหลันแดงก่ำจากการถูกรุกราน สีหน้าดูคลุ้มคลั่งและสั่นสะท้อน เขาแอ่นบั้นท้ายให้สูงขึ้น โยกย้ายรับจังหวะอย่างถึงพริกถึงขิง ส่วนหัวใหญ่ของเว่ยซิ่งหลินบดขยี้จุดกระสันและกระแทกเข้าไปในร่องรักอย่างดุดัน

สือหลันมีความสุขจนแทบสำลัก เส้นผมของเขาสยายยุ่งเหยิง ร่างกายบิดส่ายไปมา หอบหายใจหนักหน่วง มือขยุ้มผ้าปูเตียงไว้แน่นราวกับจะฉีกให้ขาดติดมือ ความลามกเย้ายวนที่ยากจะต้านทานนี้ยิ่งปลุกเร้าตัณหาของเว่ยซิ่งหลินให้สูงขึ้น

สือหลันหวีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่าน "อืม... พี่ชายคนดี... ท่านจะเอาข้าให้ตายแล้ว... อ๊า..."

"ข้าอั้นไม่ไหวแล้ว... กระแทกแรงอีก... ได้โปรดเอาเสี่ยวหลันแรงๆ... ข้าเสียวเหลือเกิน..."

"ข้าจะขาดใจตายแล้ว... ซิ่งหลิน... ท่านกระแทกแรงเกินไปแล้ว..."

เมื่อได้ยินเสียงครางอันรัญจวนใจของสือหลัน เว่ยซิ่งหลินก็สัมผัสได้ถึงความสุขสมที่พุ่งพล่าน เขาคำรามลั่น "เสี่ยวหลัน ข้าจะออกแล้ว!" สิ้นคำนั้น น้ำเชื้ออุ่นร้อนก็พุ่งฉีดเข้าไปในร่องรักทันที

ชายหนุ่มทั้งสองต่างปลดปล่อยเข้าไปในกายของสือหลันจนหน้าท้องของเขาดูนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อย น้ำเชื้อสีขาวขุ่นไหลย้อนออกมาจากร่องรัก ดูเป็นภาพที่ลามกและเย้ายวนใจยิ่งนัก เว่ยฉีประคองร่างเขาขึ้นมาเบาๆ กุมแก่นกายของเขาไว้แล้วรูดรั้งช้าๆ จนสือหลันปลดปล่อยออกมาในที่สุด

"พี่ใหญ่ ข้าเหนื่อยเหลือเกิน" สือหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างน่าสงสาร

"ตกลง งั้นนอนเถอะ" เว่ยฉีวางฝ่ามือใหญ่ลงบนเอวของสือหลัน คอยนวดเฟ้นให้เขาผ่อนคลายและสบายตัวขึ้น สือหลันกอดเอวเว่ยฉีไว้แน่น ซุกหน้าลงในอ้อมกอดแล้วนอนนิ่งไม่ไหวติง

เว่ยซิ่งหลินร้องเรียกให้สือหลันไปอาบน้ำ แต่สือหลันกลับนอนแผ่ไม่ยอมขยับตัว เว่ยฉีจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอุ้มสือหลันไปที่ถังน้ำเพื่อขัดสีฉวีวรรณให้ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เว่ยฉีก็เช็ดตัวให้สือหลันแล้วกอดเขานอน เว่ยซิ่งหลินที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ก็เกิดอาการอิจฉาตาร้อน

"เสี่ยวหลัน ท่านเอาแต่เกาะพี่ใหญ่แล้วเมินข้าได้ยังไง? ข้าเป็นคนต้มน้ำอาบให้ท่านแท้ๆ นะ"

"พี่รองน่ะร้ายที่สุด" สือหลันบ่นอุบ

"บอกมาซิ ข้าไม่ดีตรงไหน?" เว่ยซิ่งหลินก้าวเข้าไปคว้ามือสือหลันไว้ ไม่ยอมให้เขานอน

"ข้าไม่อยากคุยกับท่านแล้ว" สือหลันซุกหน้าลงกับแผงอกของเว่ยฉี เมินใส่เว่ยซิ่งหลินเสียอย่างนั้น

เว่ยซิ่งหลินรู้สึกขัดใจ ได้แต่นั่งมองทั้งสองคนโอบกอดกันพลางพ่นลมหายใจฮึดฮัด ก่อนจะสะบัดตัวไปที่มุมเตียง หลับตาลงแกล้งทำเป็นนอนหลับไป