กลายเป็นภรรยาร่วมของสองพี่น้องพรานป่า บทที่ 3

บทที่ 3 รสรักคืนแรก กับสัมผัสรุกเร้าในคืนวิวาห์

จนกระทั่งส่วนแข็งขึงของสือหลันสัมผัสโดนร่างกายของตน เว่ยฉีถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจ้องมองสือหลันด้วยความตื่นตระหนก "คุณชายน้อย ท่าน..."

"อืม..."

"ท่านรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?"

สือหลันคว้ามือของเว่ยฉีสอดเข้าไปในกางเกงของตน นำพานิ้วหยาบกร้านไปสัมผัสกับช่องทางนุ่มชุ่มฉ่ำที่ซ่อนอยู่ใต้แก่นกาย

"พี่เว่ย ข้าต้องการท่าน..."

ร่างกายของเว่ยฉีสั่นสะท้าน มัดกล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาจึงเอ่ยถาม "คุณชายน้อย ท่านทบทวนดีแล้วหรือ?"

"พวกเราแต่งงานกันแล้วไม่ใช่หรือ?"

เว่ยฉีส่งเสียงตอบรับในลำคอ และในวินาทีต่อมา เขาก็ก้มลงบดจูบริมฝีปากของอีกฝ่ายทันที

ลมหายใจอันร้อนแรงโอบล้อมสือหลันไว้ทุกทิศทาง เขารู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเสียวซ่าน สือหลันตอบสนองจุมพิตของเว่ยฉีอย่างดูดดื่ม ขณะที่รู้สึกว่าแก่นกายของอีกฝ่ายค่อยๆ ขยายขนาดจนแข็งตัว เขาเอื้อมมือไปกุมส่วนที่ใหญ่โตนั้นไว้

มันขยายใหญ่จนยากจะกำได้มิดด้วยมือเดียว สือหลันค่อยๆ ลูบไล้มันขึ้นลงช้าๆ เว่ยฉีที่ไร้ประสบการณ์ไม่อาจทนทานต่อการปรนนิบัติเช่นนี้ได้ เขาตัดสินใจถอดชุดของสือหลันออกจนหมด จับขาอีกฝ่ายแยกออกเป็นรูปตัววี (V) จากนั้นจึงจดจ่อแก่นกายลงที่กึ่งกลางช่องรัก แล้วกระแทกส่วนหัวเข้าไปจนมิดครึ่งทาง

ความเจ็บปวดจากการร่วมรักที่ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนทำให้สือหลันตาพร่ามัว เขาหลุดปากร้องออกมา

"พี่เว่ย... ข้าเจ็บ"

เว่ยฉีสัมผัสได้ว่าร่างกายของสือหลันสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด เขาหยุดชะงักการเคลื่อนไหวทันที เขาถอนกายออกมาครึ่งหนึ่งแล้วคุกเข่าอยู่บนเตียง เอ่ยด้วยสีหน้าลนลาน "ข้าขอโทษ... ข้า... ข้าควรทำอย่างไรดี?"

เขานึกเสียใจที่ถามออกไป สือหลันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าต้องทำเช่นไร

"ท่าน... ทำช้าๆ หน่อยก็พอ" สือหลันกระซิบด้วยความเขินอาย

เว่ยฉีกุมแก่นกายของตนแล้วสอดใส่เข้าไปใหม่ โชคดีที่ช่องทางของสือหลันนั้นแฉะชื้นไปด้วยน้ำหวาน เว่ยฉีจึงโถมกายเพียงไม่กี่ครั้งก็สามารถแทรกซึมเข้าไปได้จนสุดทาง

สือหลันมองไม่เห็นขนาดที่แท้จริงของมัน แต่เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ามันทั้งหนาและยาวจนชนเข้ากับส่วนลึก แม้จะยังไม่ได้ขยับเท่าไรนัก แต่มันกลับให้ความรู้สึกดีอย่างประหลาด

เขาไม่อาจกลั้นเสียงครางได้ ซึ่งนั่นยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของเว่ยฉีให้สูงขึ้น ทุกการขยับกายกระแทกกระทั้นเน้นย้ำลงไปในส่วนลึก มือของเว่ยฉีลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง ลิ้นร้อนคอยหยอกล้อกับยอดอกของเขาเป็นพักๆ

สือหลันหลับตาลงพริ้ม วาดแขนโอบรอบคอเว่ยฉีและยกขาขึ้นเกี่ยวกระหวัดรอบเอวหนา ร่างกายสั่นสะท้านยามได้รับสัมผัสรุกเร้า

หลังจากกระแทกอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ เว่ยฉีก็ถอนกายออก ลิ้นของเขาละจากยอดอกเคลื่อนต่ำลงไปยังหน้าท้องและวนเวียนอยู่รอบสะดือ จากนั้นเขาก็แยกขาของสือหลันออกแล้วเริ่มใช้ลิ้นปรนเปรอช่องทางรัก

คลื่นแห่งความเสียวซ่านแผ่กระจายจากเบื้องล่างพุ่งตรงสู่สมอง ร่างกายของสือหลันสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ เขาต้องใช้มือทั้งสองข้างบดคลึงยอดอกตนเองเพื่อปรับสมดุลความกระสันที่ได้รับจากด้านล่าง

ยิ่งลิ้นของเว่ยฉีรุกล้ำลึกเข้าไป ความรู้สึกในกายเขาก็เหมือนเรือลำน้อยกลางทะเลที่ถูกคลื่นซัดพาขึ้นไปสู่จุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า แก่นกายของเขาขยายใหญ่จนเกือบจะปวดหนึบ เว่ยฉีจึงยันตัวขึ้นมาใหม่ เล็งเป้าหมายแล้วกระแทกเข้าไปอย่างแรง

สือหลันขมวดคิ้วร้องลั่นด้วยความเจ็บ "ช้าลงหน่อย!"

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินออกมาอีกครั้ง เว่ยฉีรีบถอนกายออกทันทีพลางโอบกอดสือหลันไว้ด้วยความรู้สึกผิด เขาเกรงว่าจะฝืนทำจนคุณชายน้อยผู้ล้ำค่าคนนี้สลบไปเสียก่อน เขาคุกเข่าลงบนเตียงโดยที่แก่นกายยังคงแข็งขึง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "คุณชายน้อย... นอนเถิดขอรับ เดี๋ยวข้าจะไปต้มน้ำมาให้ท่านล้างตัว"

เว่ยฉีทำท่าจะลงจากเตียง แต่สือหลันคว้าข้อมือเขาไว้แล้วเอ่ยว่า "ทำต่อเถอะ"

แม้จะเจ็บ แต่ความปรารถนาของสือหลันถูกปลุกขึ้นมาแล้ว เขาไม่อาจหยุดเพียงเท่านี้ เขาคว้าแก่นกายของเว่ยฉีมากดจ่อที่ปากทางรัก "ใส่เข้ามา..."

เว่ยฉีกุมส่วนแข็งขึงที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานของสือหลันแล้วสอดเข้าไปอีกครั้ง ช่องทางรักนั้นลื่นไหลเป็นอย่างมาก เว่ยฉีเริ่มขยับกายเร็วขึ้นเรื่อยๆ เขากระชับเอวของสือหลันไว้แน่นแล้วโถมเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า

สือหลันแอ่นสะโพกขึ้นสูงเพื่อให้เว่ยฉีรุกล้ำได้ลึกกว่าเดิม เว่ยฉีใช้โอกาสนี้ยึดเอวเขาไว้เพื่อให้กระแทกได้ถนัดถนี่ขึ้น มือหนาลูบไล้ผิวเนียนละเอียด บีบคลึงสะโพกและยอดอก ก่อนจะเอื้อมไปกระตุ้นแก่นกายของสือหลันด้วย

ลมหายใจของสือหลันเริ่มหอบถี่ เขาขยับเอวสอดรับกับจังหวะของเว่ยฉีอย่างรู้ความ เว่ยฉีก้มลงกระซิบที่ข้างหู "ยังเจ็บอยู่ไหม?"

"อืม... แรงอีก! เร็วอีกนิด!"

เว่ยฉียิ้มรับ "ได้เลย"

สิ้นคำ เว่ยฉีก็เร่งจังหวะขึ้นอย่างรุนแรงและรวดเร็ว เขาถอนตัวออกมาจนเกือบสุดก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปจนมิดลำ สือหลันทานทนต่อแรงกระแทกอันหนักหน่วงไม่ไหว ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรง เว่ยฉีกุมมือเขาไว้แน่นพลางโหมเข้าใส่ไม่หยุด

เสียงร้องครางของสือหลันดังระงมจนกระทั่งในที่สุดเขาก็หวีดร้องออกมาคำสุดท้าย ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงก่อนจะสงบเงียบลง เหลือเพียงเสียงเนื้อกระทบเนื้อจากการขยับกายของเว่ยฉี ช่องทางรักบีบรัดแก่นกายของเว่ยฉีแน่นจนเขาต้องคำรามออกมา "คุณชายน้อย... ข้าจะออกแล้ว!"

ยังไม่ทันขาดคำ แก่นกายของเขากระตุกและฉีดพ่นน้ำรักเข้าไปในตัวสือหลันจนหมดสิ้น สือหลันสัมผัสได้ถึงความอุ่นซ่านเบื้องล่าง เขาครางแผ่วเบา "อืม... รู้สึกดีจัง..."

หลังเสร็จกิจ เว่ยฉีฟุบตัวลงบนร่างสือหลันเพื่อพักเหนื่อย โดยที่แก่นกายยังคงฝังคาอยู่ด้านใน

สือหลันพักหายใจครู่หนึ่งก่อนจะผลักเว่ยฉีให้นอนลง แล้วเป็นฝ่ายขึ้นไปนั่งทับบนตัวเขาเสียเอง แม้จะเพิ่งผ่านศึกหนักมา แต่ช่องทางของเขาก็ยังคงบีบรัดแน่น สือหลันเริ่มขยับโยกสะโพก วนเวียนอยู่บนแก่นกายนั้น เว่ยฉีปล่อยให้อีกฝ่ายปรนเปรออย่างเงียบๆ มือหนาไม่อยู่สุขลูบไล้ไปทั่วตัว

ครู่หนึ่ง เว่ยฉีก็หยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วบอกกับสือหลัน "คุณชายน้อย ให้ข้าเป็นฝ่ายขยับเถอะ"

สือหลันพยักหน้าแล้วนอนลง เว่ยฉีบอกว่า "นอนคว่ำหน่อยได้ไหม?"

สือหลันพลิกตัวหมอบลงแล้วโก่งสะโพกขึ้น เว่ยฉีกุมแก่นกายสอดใส่เข้าไปช้าๆ แล้วถอนออก ทำซ้ำอยู่หลายครั้งก่อนจะค่อยๆ เร่งความเร็วเพื่อปลดปล่อยอารมณ์รักครั้งสุดท้าย จนสือหลันถึงจุดสูงสุดตามไปในเวลาไม่นาน

เว่ยฉีถอนตัวออกมาแล้วมองดูสือหลันที่กำลังจ้องเขาตาปรอยราวกับคนเมามาย เว่ยฉีก้มลงจูบที่แก้มของเขา หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

"คุณชายน้อย จากนี้ไปข้าจะดูแลท่านให้ดีที่สุด" เว่ยฉีให้สัญญา

สือหลันโอบคอเขาไว้แน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงหมดแรง "ข้าบอกแล้วไง... ว่าห้ามเรียกคุณชายน้อยอีก"

"ตกลง... เสี่ยวหลัน"

เว่ยฉีโอบกอดร่างสือหลันแล้วกระแทกกายหนักๆ อีกสองสามครั้งเพื่อรีดน้ำรักที่เหลือทิ้งไว้ในตัวเขา หยาดเหงื่อของทั้งคู่ผสมปนเปกันไปหมด หลังเสร็จธุระ เว่ยฉีไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนโยนต่อ เขาไปต้มน้ำมาให้สือหลันชำระกาย ก่อนจะวิ่งออกไปที่ลานบ้านแล้วเอาน้ำเย็นราดตัวจนชุ่ม

เว่ยซิ่งหลินที่ได้ยินเสียงดังจึงเดินออกมาจากบ้าน "พี่ใหญ่ ออกมาทำอะไรน่ะ?"

"มันร้อนน่ะ" เว่ยฉีตอบสั้นๆ เขาไม่มีเจตนาจะบอกน้องชายเรื่องที่เพิ่งทำกับสือหลัน "เจ้าก็ออกมาอาบน้ำบ้างสิ"

"อ้อ..."

"พวกทหารไปกันหมดหรือยัง?"

"ไปหมดแล้ว"

"ดีแล้ว รีบนอนเถอะ"

เว่ยฉีตบไหล่น้องชายก่อนจะเดินกลับเข้าห้อง ในห้องนั้นสือหลันหลับใหลอยู่บนเตียงคังไปแล้ว เว่ยฉีนั่งลงข้างเตียง ลูบผมและจ้องมองใบหน้าเล็กๆ นั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงนำน้ำอาบไปเททิ้ง แล้วกลับมาล้มตัวลงนอนเคียงข้างสือหลัน กุมมือเขาไว้ในอุ้งมือแล้วหลับไปอย่างเป็นสุข